CLAUDII HENRICI van HERWERDEN 



CAPUT PRIMUM, 



DE CAROLI MAGNI, AD RELIGIONEM CHRISTIANAM 

 PE.OPAGANDAM, REBUS GESTIS AC MERITIS. 



SECTIO PRIMA, 



QUAE CAROLUS MAGNUS, AD PROPAGANDAM RELIGIONEM 



CHRISTIANAM, IN SAXONIA FECIT, EXPONUNTOR 



ET DIJUDICANTUR. 



§. I. De Saxonicd geiite pauca praemonentur. _ 



ellorum , qiiae Carolus Magnus gessit , omnium , ad religionem Jesu Christi propa- 

 gandam , nullura profecto in aevi ejus annalibus ita inclaruit, neque fam^ per orbem 

 illustriori celebratum est , ac expeditiones , quas cum Saxonici gente suscepit ad exitum» 

 que perduxit. Nam sive populura , quocum rem habuit , ipsum spectes, numero ma- 

 ximum , virtute eximium , avitae religionis et libertatis tenacissimum ; sive longissimura 

 consideres spatium temporis, quo, ab utroque hoste , pari cura fortitudine et con- 

 stantia bellatum est ; sive denique finem belli sequelasque ejus cogites , aliter equi- 

 dera non fieri posse arbitror, quin praeclarissirai ejus facti tractatio, in med quidera 

 disputatione principem teneat locum. Qul ratione temporura ordo quoque optime ser- 

 vctur. 



Saxones in tres veluti tribus Westfalorum, Osterlingorum et Angariorum divisos fuisse 

 accepimus ( i )• Quam incolebant regionem , ea ab Oceano Germanico ad Thuringiam , 

 ab Albi fluvio ad Rhenum usque patcbat (2). Saxonia inferior et VVestfalia hodie 

 dicitur (3). j 



TripUcem hominum ordinem renim Saxonicarura scriptores memorant; nobilium , in-' l 



(i) Vid, Ann. Poetae Saxonici , in scripioribus rerum gallicaruui , quos edidit Bonquet, T. V. 

 p. 137. ad anDum 772. 1. 1 : 472 sqq. 



(2) Vid. M. J. Schnaidt, Geschichte der Teutscheu , t. II. 1. 3. c. 1. p. 9. 



(3) SchrGck, Christliche Kirchengeschichte , t. XIX. p. 852. 



