RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICfAM. ^ 



expeditionera uno capite complectatur , rationem ordinis temporum habere non potuisse,!:, 

 eum vero res Caroli cum Saxonibus gestas omnes, unum in locnm quasi congregantemf, 

 coactum fuisse, ut jam initio propagatae religionis mentionem injiceret. Quam tamen.c; 

 belli principio , re verd , communicatam esse cum Saxonibus, minime testatur. QuLiv 

 Eginhardum sequitur, Saxonicum poetam , temporis ordine facta regis persequi, neque,: 

 prius, quam ad annum DCCLXXV , Cliristianismi meminisse Saxonibus annunciari ,,; 

 modo jam diximus, Illius vestigia autem omnes legunt scriptores annalium, quos Schro.-ii 

 ckius citavit. Moserus Eigili Abbati temere credidit, simulque cum Schrockio in eun- 

 dem incidit errorem. Non vidit enim, Nibelungi Chronicon (i), quo Carolus Saxo- 

 niam divisisse fertur presbyteros inter episcopos et ' abbates ,. qui baptizarent et doctri- 

 nam divinam populo traderent , haec retulisse ad annum DCCLXXX. Denique Dippol- 

 dus , quem adiit , fontem non significavit. At avidissime eum scriptores insecutum esse 

 superiores suspicor , quia certissime sibi persuasum esse fateatur , non ita quidem fuisse 

 Caroli Magni praedicare Saxonibus euangelium , quam quidem, eum pio ac sincero 

 Christiani hominis animo id opus perf ecisse ( 2 ). Quam rem quum inde conficiat , quod 

 Carolus ex pontifice aliquando quaesierir , de lapsis Saxonibus quid videretur faciendum , 

 equidem, nisi alia, quae ejus sententiam confirment, argumenta. proferantur, illi nequa- 

 quam adjiciam calculum ( 3 ). 



§. 3. BeHi Saxonici fata expnmnur, . 



Haud scio an errem Viri Clarissimi! quum ita sentiam , non exspectari a nobis ac 

 curatissimam , ad rationem annorum anxie ex»ctam , narrationem omnium , quae Carolus 

 Magnus in Saxonia commiserit, praeliorum , omnium , quas habuerit, concionum, om- 

 nium, quas Saxones moverint, seditionum. Quas res , ex vetustissimis , apud Chesnium 

 etBouquetium obviis, scriptoribus haustas., atqae depromtas , exposueruiit diligentissime 

 jam ac enarrarunt novissime in primis Sclirockius (4) et Dippoldus (5). Quam ob caus- 

 sam nostri esse opinor , ut vividam , ad formam veritatis , quantum possimus , expressam 

 imaginem effingere studeamus, quA et Saxonica religionis avitae ,tenacitas , ' et regio m. 

 persequendo consilio constanria perspiciatur. ' ' -'^oir.-j-i ,;, 



Quum Carolus Magnus , post primam expeditionam , qirft falsi'. aRcttjns Del ( 6 ) tem- 



plam- 



C I ) In Chesnii scriptoribus rerum GaUicarura, t. II. c. 22. 

 (2-) p. 73. EriVoUie.es/jls ein eifriger Cliriit. 



(3 ) Nobis aliquatemis favere videuir Spittler: Grundriss der Clirisil, Kitth^-ngesch. , p. 179. nec. 

 non Eiclihorn, GescUichte der Literatur, t. I. p. 72;. 



(4 ) !. 1. t. XIX. p. ajs sqq, (5) 1. 1. vid. etiain GaLlInrd , vie de Cnarlemagne. 



^£).Irmeusul plerumque vocatut illud irolum. In cujus honorem coastitutum fuent, eruditi ■rfts' 



