RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 19 



giis illustres , Willehadus ( i ), Sturmius (2) , Liudgerus ( 3 )• ^t sacerdotum plurimi 

 improbi iiomines, ac in primis dirl liabendi cupidine inflammati fuisse videntur. Supra 

 narravimus, Carolum decimas iis solvendas Saxonibus imposuisse. Quod institutum notis- 

 simae ejus prudentiae valde impar erat. Saxones enim praefectos suos olim arbitrid singuli 

 remunerabant. Non mirum eos itaque aegerrime tulisse , se sacerdotibus , qui religio- 

 nem, magis peste invisam , annuntiaTent atque defenderent, quos adeo infortunii sui ac ser- 

 vitii auctores praecipuos considerareut , tributa pendere cogi (4). Hoc egregie Alcui. 

 nus viderat: quapropter Carolum commovere, etsi nullo successu, conatus erat, uc 

 eam legem abrogaret. IUe autem putabat , se etiam sua aetate ex divina auctoritate deci- 

 mas exigere posse , quas Deus olim Israeli solvendas imposuerat ( 5 ). Alcuinus itaque 

 eum monuit , ut videret, num apostoli quoque , divinitus edocti, et missi ad docendara 

 Christi doctrinam , decimas exegissent. Bonas eas esse ajebat; melius vero has quam 

 fidem perdere, se aliosque in fide natos, nutritos, edoctos vix consentire, se decimari. 

 Quid ? tenera fides , infantilis animus , avara mens largitatem hujusmodi ferat ? Fide cor- 

 roborata, confirraataque consuetudine Christiana , tum viris, adultis videlicet, fortiora 

 danda esse praecepta, quae solida mens non abhorreat (6). 



Haec ille. Cujus sententiam ideo hic loci attulimus, quod ex ei maxime effici posse 

 videatur, quantum verae Christi ecclesiae nocuerit sacefdotum avaritia, quae plus etiam a 

 populo exigeret, quam quidem lege permitteretur. Quod quoque pessimum eorum vitiura 

 Alcuinus queritur in litteris ad Meginfridum aulicum (7). Ex quS scriptione claris- 

 sime patet , sacros ] Saxonum praesules non solum inexhausta aviditate excitatos fuisse , 

 sed quoqne multo magis congerendis incubuisse opibus , quam muneri sanctissimo rite 

 obeundo. Se enim optare ait , ut doctores apostolicae fidei aliquando reperiantur , prae- 

 dicatores, non vero praedatores. 



Sic igitur nequissimos homines e sacerdotibus in Saxoniam missis fuisse cernimus. 

 Etsi autem trium tantummodo , quos laudavimus , optima praeditorum indole hominum , 

 ad nos pervenit memoria , attamen summa , qui Alcuinus , penes Carolum , fruebatur auc- 

 toritas, sperare suadet, imperatorem plures antistites, gravissimo aptos ofBcio, elegi enixe 

 curasse. Exstat enim , ad eam rem pertinens , Flaccl epistola ad regem egregie scripta ( 8 ). 



Hor- 



( I ) In vita ap. Bouq., p. 477. 



( 3 ) In vica ap. Bouq., p, 479. cf. etiam In primis NeciKlTi libellus , cni titulus : Gedenkwiirdig- 

 keiten aus der Gesch. des Christ. und des Christl. Lebeus, T. III. P. II. p. 115 sqq. 



(3) In vita p, 480 ap. l5ouq. 



(4) Vid. Schmidt, Gesch. d. Teutsch. h. L p. 49. Schrockh , p. 261 sqq. 



(5) Capit. de part. Sax., n. 15, Capit. Francof. anni 795. n. 25. Cf. Montesquieu , espr. des 

 loix, 1. XXXII. c. 12, (6) Ep. 14. ap. Bouq. , p. 620, 



(7) Vid. Qpp. Alc. ed. Frob. , t. I. p. 37. (8) Opp. t. I. ep. 28. 



C a 



