RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. a^ 



, talitati maudaverunt C I ). Praeerat huic collegio Alcuinus (a), quein , aevi sui doctis- 

 l simum hominem , Caroltis maximi faciebat. Huic ille quasi praeceptor, consiliarius, ami. 

 cus intimus , pater erat. Contra vero imperator ei in omnibus , quae ad promovendura 

 litterarum cultimi pertinerent, adstabat atque opitulabatur. Ex Alcuini meritis itaque 

 Carolus permagnara partem sibi suo jure vindicat. Cum illi plurimarum in abbatiis scho. 

 larum regimen traditum esset, in prirais sancti Martini abbatiam, prope Turonem , cura- 

 ■ bat, quam quoque cesserat ei Carolus habitandam, quo tempore ipse bellis implicitus 

 abesset (3 )• In hac schoM Alcuinus omnem ipse curabat institutionem. Litteris ad Ca- 

 rolum datis, testatur, se impertitum esse aliis Sacri Codicis cognitionem , ariis gram- 

 maticae aliis, aliis astronomiae (4). Quibuscum studiis postea veterum Graecorum La- 

 tinorumque studium conjunxit, quum se ei addiderat Linguefus Anglus, eorum scriptis 

 valde gnarus. Factum est igitur, ut Martinensis lycaei discipuli permulti ad summa 

 ecclesiastica munera eveherentur , aut aliarum scholarum doctores crearentur C5). 

 Ex omnibus autem , dignitatis summae clericis, Theoduefus praesertim, episcopus Aure- 

 lianensis, imperatori morigerabatur. In decreto, quod anno saeculi octavi ultimo edidit, 

 , ecclesiam et plura coenobia indicat , ad quae liberos cognatosque suos homines mitte- 

 rent, edocendos (6). Jussit clerum etiam , scholas in pagis erigi atque urbibus, ut 

 pueros, qui se ad eos conferrent, nullo soluto stipendio, praeter voluntaria parentum 

 munera, diligenter instituerent (7). 



Neque cum Caroli obitu institutorum ejus vis et efScacia periit. Crescente opulentid 

 -auctaque in dies magis episcoporum potestate , hi scholarum in episcopiis curam habe- 

 re mox neglexerunt C8). Sed melior multo erat earum in monasteriis status. Nu- 

 mero crescebant, laetissimeque permultae sub summorum virorum auspiciis florebant. 

 Schola Fuldensis praesertim inclaruit, Rabano praeceptore. Qui cum Ratgarii , Abbatis, 

 qui Alcuini discipulus esset , adhortatione , hujus docendi normam sequeretur, ita ut ju- 

 venes primum litteras, tum disciplinas doceret, permultos ex aliis monasteriis monachos 

 accepit instruendos. Pkirimi etiam ex ejus discipulis aliis scholis praepositi sunt. Suo 

 mgenio etiam imbutum habuit successorem , Walafridum Strabonem, discipulum (9). 

 Sed hisce defungendum erit, ne longiusculi esse videamur. Quae omnia clarissime pro- 



fec" 



wlocTdo^^"^'^'-^'^^^' ^'"^*"'"' '• '• P'725. Sdirockh, t. XIX. p.50, 51. t. XXI. p. 145. 

 q^ o ocet, a U, qm credaut PorloionEii! wniversitacis auctorein Carohim esse, niilli eniin loco, 



e,us aetate adscrictum fuisse iKaeum palatii. CO Eichhorn , I. 1. (3) Vita Alctuni, 



p.446.ap.Bouq. C4)Opp.t.I.ep.38. C 5) Eichhorn. ,. 1. p. 7.7. 



rJ 7f.^'™°"'' ' °PP^ '• L. P. 671. caput. 19. C 7 ) Sirmond. 1. 1. caput. 20. 



C8) Schrockh, t. XXI. p. 5, 19, 41. 



T W7'f' '^""' °"'" ^'"*''-' '•"• P-S^^o- Vita Rabani ap. Launoium de schol. celebr. opp. 

 L. IV. P. I. c. 7. p. 13 , 14. 



D a 



