RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. ' 37 



Facile sequitur, haec otnnia Caroli conamina ad tuendani a patribus antiquitus conciliis- 

 que constitutam religionis doctrinam , non valde esse laudanda, Sic quidem omnino cau- 

 tuin erat, ne liaec amplius corrumperetur ac depravaretur , sed cautum quoque erat 

 ne corrigeretur ac emendaretur; cautum erat a novis erroribus, sed cautura quoque a 

 purioribus, cum Jesu apostolorumque doctrini magis consentaneis , opinionibus. Ar- 

 ctissimis terninis circumscripta , ad tenuissimas minutias usque, divinae religionis do. 

 . ctrina, simul etiam ademta erat humanae menti libertas cogitandi, qu4 amissft homo haud 

 scio , an quidquam praeclari queat praestare. 



De fidei symbolis Carolus quae tenenda et cognoscenda esse quam maxime praeciperet, 

 pauca addamus, Neque his eiiam quidquam novi confitebantur ejus aevi homines. Fun» 

 damenti instar, symbolo apostolico superstructa erant. Accedebant , quibus hoc mimi. 

 tum esset, decreta conciliorum oecumenicorum , Nicaeni , Constantinopolitani , Chalce- 

 donensis. Exempli instar sit symbolum], quod libris de cultu imaginum Caroli curil ad- 

 junctum est (i). Latius ibi doctrina de Patrc , Filio ac Spiritu Sancto traditur et ex- 

 plicatur , allatis quoque et damnatis falsis haereticotum , quos quartum vidit saeculum , 

 opinionibus. Tum quod ad doctrinam de lapsis post baptismum attinet, acta serio 

 poenitentia , beatitudinis coelestis participes fieri posse affirmatur. Animos a Deo 

 creatos esse, non partem efficere ejus substantiae. Praecepta divinitus data hominibus» 

 eorum viribus esse congrua, Jesum Christum, hominem omnia ea , quae vellet, facere 

 potuisse, posito arbitrio libero; hominem tamen, ad moralem suam emendationem , divino 

 auxilio haudquaquam posse carere. IIis omnibus qui crederet, eum coelestis beatitatis 

 participem esse futurum, 



$. 3, De Caroli Magni meritis, quoad nonnulla doctrinae religionis Christianae 



capita separatim spectata. 



Etsi Carolus Magnns patrom et conciliorum vestigia satis anxius legerit in constituen- 

 di religionis doctrina, tamen de uno et altero dogmate quaedam addantur iiecesse est, 

 nt, quam vim in doctrinam religionis habuerit, accuratius perspiciatur, in primis quod 

 ad defensionem ejus attinet adversus novas quorutndam opiniones, 



I. Ac primutn quidem dogma considerandum videtur de sacri coend , quod tetigit 

 anctor librorum saepius jam laudatorum de impio imaginum cultu , qui cum procul 

 dubio jussu ipsius Caroli scripserit , verosimiliter quoque hujus opinionas exposuit, 

 Ad pontificiorum transsubstantiationis doctrinam vergere jam coepit id aevum, Dam» 

 naverat quidem ejusmodi sententiam Constantinopolitanum concilium (2), huic vero 



Ni» 



(j^ L, IH. c. I. p. 359 — ada, C^) In actfs ap, Hard. t. IV. p. 368, 3tf> 



