RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 3P 



ter jam monuerat synodus Toletana , versus finera saeculi septimi ( i ) , Carolus non 

 alienus fuisse videtur. Ex libro enim ejus nomine scripto apparet , eum aequalesque 

 suos eonsuevisse non solum precibus et eleemosynis , sed ctiam sacrae coenae ope 

 mortuorum quietem orare ( 2 ). 



II. Caroli Magni de sacrd coenJ sententiara eam ob causam primum laudandam puta- 

 bamus, quia dogma illud id temporis nondum publice in judicium esset vocatum ; quum 

 contra quaedam sequuntur religionis doctrinae, quae gravissimis litibus et contentioni- 

 bus ansam dederunt , quae paullo latius explicandae videntur. Priraa occurrit lis Fe- 

 liciana vel Adoptiana , cujus haec est historia. 



Felix , episcopus Urgellitanus, nec non Helipandus , qui episcopatum Toletanum obibat » 

 ea erant sententia , Jesum Christum , quatenus ex Patre , ratione humano ingenio neqiie 

 perspicienda neque explicanda , ante saecula esset genitus , verura esse Filium Dei ; 

 quatenus vero ex Maria, semper Virgine, carnera assumere dignatus esset, non verum 

 esse , sed adoptivum Dei Filiura ( 3 ). Ad quara sententiara , secundura Sacrae Scriptu» 

 rae patrumque sanctorura efFata dijudicandam , Carolus anno DCCXCII concilium Ratis» 

 bonara coegit, ipsum Felicem vero coram se sisti jussit. Hujus opiaionem ingens ho- 

 minum numerus comprobaverat (4); oppugnaverant autem primus Beatus monachus ac 

 Etherirts, episcopus Hispanus (5). Haeresi autera a concilio damnata, constitutum 

 est, Dei Filium, hominis filium factum , natum esse secundum veritatem naturae ex 

 Deo , Dei Filiura , secundum veritatem naturae ex homine , hominis Filium , ut veritas- 

 geniti non adoptione, non appellatione , sed in utraque nativitate Filii nomen nascen- 

 do haberet, et esset verus Deus, et homo verus, unus filius (6). Felicem Carolus 

 Romara ad pontificera duci fecit. Igitur fact^ poenitentiae confessione, Felix opinio- 

 nem suam abdicavisse fertur, ac meruisse ad pristinum reverti honorem ("7). Neque 

 tamen penitus sententiae suae valedixit. Carolus itaque non ita multo post Francofur- 

 tum episcopos convocavit, ex cujus concilii actis recte conjicit Cardinalis Mansi, Feli- 

 Gianam haeresin , postquam ab episcopis et pontifice esset condemnata , Soietae , ab eccle- 

 siae Hispanae Carolo non subjectis praesulibus esse receptam ( 8 ). Certe duae super- 

 sunt epistolae, quarum una ab Elipando suisque ad Carolum scripta est , eo inprimis 



con-^ 



(1 ) Hard. 1'. I. p. 1814.^ c.5, (i2 ) Vid. I. de impio ciilru itaagg. I. II. c.31. p. S45.. 



( 3 ) Chron. muss. p. 75. ap. Bouq. Eginh. A^in. p. 21 1. 1.. 1.- 



(4) Vid. Alcuini ep. 92. opp. t. I. p. 136. 



(5) Vid. Schrockh, t. XX. p. 461. Henke, p. 530.. 



(6) Chwjn. muss. I. 1. Eginh, ann. 1. 1. 



C7) Ann. Fr. Til. p. aa. I. 1. ann. Fr. Ftild. Eginh. ann. p. 200. I. 1. ann. Eoet, Sax, 1, IT, 

 114^ sqq, Vid. Mansi T., XIIL. p^ 857. sq,. (,8 )!►!.?. 857- 



