RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 43 



dat, uiutilis est et plane mittenda videtur. A Carolo propterea mota videtur, quodj 

 cutti i' Uti unum sibi suberat imperium , ita quoque unara in omnibus consentientem eccle» 

 siam" esse desideraret , rellquos Latinos autem a Gallis Hispanisque dissentire cerneret , 

 in ilia partG symboli ; lioc discrimen tollere , et ad unum concentum oranes redigere 

 fiagraret. Sic igitur universae concordiae forte profuit, quae tamen haud periisset, cre; 

 do , vel etiam conturbata fuisset , si Latini diversum cecinissent symbolum. ^ At vero 

 levissima liaec controversia non magnam vim in ecclesiam Clirisrianam exercuit. 



IV. Religiosarum contentionum , quarum dux et auctor Carolus Magnus exstittt , 

 riulla fuit ea gravior, quam de cultu imaginum conflavit. Harum caussam , inde a Leo- 

 ile Isaurico, ad synodum sextam oecumenicam , Constantinopoli habitam , usque derelic- 

 tam, alterum Nicaenum concilium susceperat ac pertulerat ( i ). Carolus igitur, Pipmi 

 patris vestigiis insistens , qui , cum aegre ferret, homines, prae honore sanctis tribui soli* 

 to, ipsius Dei O. M. oblivisci, ideoque carmina sacra ad Dei solius honorem cani jussis*. 

 set C 2 ) , librum vel ipse scripsit , vel a docto quodam , Alcuinum nonnulli cogitant ( 3 ) »: 

 scribi fecit , quo iconolatrarum errores refutaret ac cultum eorum reprobaret. Hunc librum 

 in synodo, Fraiicofurti, anno DCCXCIV, habita, publicavisse videtur; Synodus auteni 

 imperatori asfensit ac solemni adversus Nicaenos patres decfeto edendo imperatoris doctri- 

 nam tuita est (4). Neque tamen aut Carolus, aut patres Francofurtenses ad iconoma» 

 chos referendi sunt ; a quibus tam late distant , ut hi ipsi in libris Carolinis diserte con-> 

 detonentur (5). V 



"Quo nomitie' vero icbnolatros cotidemnent , videamuii, Ab his decretum erat, omnium 

 sSncforum imagines non solum publice atque in aedibus palam esse collocandas , sed- 

 quoque osculandas ac honorifica oratione prosequendas ; ( xTTrav/iiv k») Tmrmv Trpoimuvii'^ 

 irtv KTTcviftsiv ^ ; fieque tamen eum cultum iis attribuendum esse, qui pii ac devota mente 

 Deo soli offertur , sed incensa ac lumina , quae , ex ritu antiqulssimo , cruci , evangeliis; 

 ac reliquis monumentis sacris consecrantur, imaginibus esse consecranda (ou t^itv Trhriv ^- 

 /iuv £>.tiimv XKTfeiav , ? ■jrflirsi lihtjT^ te^ (p-itrit *.'ipVi*J) (S). Ex quo loco haud 

 dubie efhcitur, patres Nicaenos optime distinxisse cultiim et adorationem quibus Deus 

 honorandus est , a cultu et adoratione quam sanctorum imaginibus praestari jubent. 

 Hoc honorandi genus wpoirxmvKriv , illud A<kTpe/«v vocant. Eos attcem illo vocabulo om- 

 nino aliam rem significare voluisse, quam quae vulgo adorandi woce. indicatur, etiam ex 

 alio loco clarissime patet, quo „ imagines, inquiunt, adorandae, id est, salutandae sunt, 



hoc 



( I ) Acta exstant ap. Mansi t. XIII. (2 ) Vid. Basuage, hist. de TegUse p. is88. 



-(3) Vid. Schrockh, t. XX. p. 587. 



(4.) Ann. Fr. Pet. p. 49, ap. Bouq. , Ann. Fr. Fuld. p. 330. 1. 1. Chron. Muss. p. 75. 1. 1. 

 Eginh. ann. p. aii. 1. I. Poet. Sax. 1. III. vs. 330. sqq. 



(5) Vid. actio 7. ap. Mansi, 1. 1. p. 378. 



