RESPONSrO AD QUAESTIONEM THEOLOGICANf. 45 



M que extra eatn , propter atnorem Dei et Sanctorum ejiis ; adorare vero eas nequa» 



„ quam cogimus, qui noluerunt ; frangere vero eas vel destruere , etiamsi quis volue- 



n rit , non perraittimus." En 1 Francofurdienses plane eamdem cum Nicaenensibus do« 



ctrinam proiitentur. Sed meljercukl Minois labyrinthum se ingressum sciat, qui hanc 



quaestionem tetigerit. Etenim in alium librorum Carolinorum locum offendit ita sonan- 



tem: „ Imagines vero, omni sui cultu et adoratione seclusd , utrum in Basilicis pro- 



„ pter memonam rerum gestarum et ornamentum sint, an etiam non sint, nullum fidei 



f, catholicae adferre poterit praejudicium , quippe de peragendis nostrae salutis mysteriis 



„ nullum pejiitus officium habere noscantur." Hic loci rursus adoratio reprobatur , de 



veneratione ne verbum quidem; permittitur tantum usus , quodajunt, historicus. 



i Accurate riteque perpensis, quae attulimus , omnibus , mihi quidem haec verosimillima 



videtur sententia, Carolinorum librorum auctorem patrum Nicaenorum consilium ac men- 



tem non recte cepisse , ac vocabulo jrpojKuviTv , quod ad ipsos nonnisi Latino adorare 



pervenerat , eo se perdiici passos esse , ut ingenue sed satis crederent Graecos nimiam 



vim huic voci attribuisse : hinc factum ut clament sanctos non esse adorandos, Franco- 



furdiense concilium vero , quo errore ac negligentid nescio , videtur male interpretatum 



esse Constantini episcopi Cypri verba, quod, levissimi factl permutatione, facillime 



fieri posset. Aliquis tamen , at veio, inquit , quid tandem ? quod libri Carolini san- 



ctos tamen venerare plurimis locis praecipiunt % Hoc quidem ita accipiendum esse ar- 



bitror , ut non ita de ptoprie sic dicti veneratione imaginum sanctorum cogitetur , sed 



de ipsorum sanctorum invocationei Ab hac enim Alcuinum, probabilem scriptionis illius 



auctorem^, nequaquam alienum fuisse procul dubio constat. In vitis laudationibusque 



sanctoriun hominum , non solum virtutes eorum ac merita consectanda commendat , sed 



eos etiara in eoelum attollit, quod miracula faciant, vivos defendant, precibus prae- 



sertim adversam ab iis fortunam arceant, rniseris, qui eos in eccksia invocent , auxilien- 



tur C I ).. Sic in concione habita die obitus Willebrordi Ultraiectini jam neminera audi- 



torum esse ait , qui jam ut Deus preces suas non exaudiat , valde vereatur. Nunc 



enim eum omnes habere in coelis intercessorem , a cujus fidelitate et benevolentid op- 



tima quaeque liceat sperare. Mox hunc ipse invocat, orans , ut ipsis opituletur preci- 



bus. Eum baudMdubie, quaecunque vellet, a Deo esse impetraturum , qui praesenti- 



bus ipsis tot ac tanta miracula fecerit (2). 



Nunc itaqua omnia aliquatenus certe cohaerere videntur. Neque librorum Carolino* 



rum scriptor neqiie Ftancofurdiense concilium Nicaenos satis bene inteliexit. Cum vero 



uterque ab omni imaginum sanctorum adoratione aut cuUu remotissimus esset , haec acer- 



time proliibuerunt ac vetarunt. A frangendis tamea imaginibus aeque longe alieni cum 



essent, non solum iconomachos et iconoclastas damnarunt, sed historicum quoque usum 



in aedibus permiserunt,. invocationem sanotorum etiam probarunt atque commecdarunt. 



Ve- 

 Cl) Opp. t. IL p. 157 sqqi Ca) Opp. I. I. p. 194,. 155. 



F3 



