' COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 51 



reddat, quemque ad mandata siia observanda compellat, eorumque misereatur, sive de- 

 pellendis calamitatibus , sive bonis , quibus indigni sint, tribuendis (i). 



Haec profecto praecepta omnia ChristianA religione imbutum spirare doctorem, nemo 

 utneget, magnopere vereor. In primis edictum de jejunio propterea laudandum videtur 

 quod ex eo enim clarissime appareat , Carolum non pravi aetatis suae opinicne imbutiira 

 fuisse , solas caerimonias sufficere ad Deum placendum sontibusque hominibus propitium 

 reddendum, Qu4 sententift quum imperator ipse esset, sperare procul dubio licet, hanc 

 quoque in populum manavisse, seseque dispergentem , egregios fructus praebuisse eccle- 

 siae, At vero laetissimo horum flori atque maturitati universa ejus temporis obstabat opi- 

 nio, celsissimum virtutis Christianae fastigium vitA monachali esse consequcndum , ne- 

 minem , ne probissimum quidem , et divinae legis observantissimum hominem , qui coni- 

 muni vitae consuetudine et societate frueretur, a Deo ita gratum et acceptum haberi, 

 ac solitarium miserrimum , inhumanissimum hominem, oificia divinitus sibi imposita fii- 

 gientem , conjunctiones ac societates a Deo sapientissime institutas contemnentem et vero 

 abhorrentem , se ipse vexando et cruciando denique totum pretiosissimum suavissimae vi- 

 tae spatium consumentem. Sed eheu ! haec insania et amentia non plebis solum aut cle- 

 ricorura mentes infecerat et occupaverat , sed ipsum quoque imperatorem contaminabat, 

 Hic enim cum saepius monachorum et canonicorum vitae rationem, sanctissiraam scili-. 

 cet, omnique studio imitandam et consectandam laudavit, et in coelos evexit Qz), tum 

 ingentes opes ad sedes eorum sacras , ditandas , magnificandas , nuraerumque earum au- 

 gendum profudit atque consumsit, non tacite declarans, se talibus beneficiis de Deo de- 

 que Christi ecclesia optime mereri Ts), QuA agendi ratione aliter fieri non poterat quin 

 orauem bonam frugem perderet, quam praeceptis, qualia supra laudavimus, seminas- 

 set. Nec etiam Alcuini praecepta, ad veram virtutem in hominum animis aut excitandam, 

 aut alendatn et fovendam, tendere videntur. Etsi enim in scriptione de yirtutibus et 

 vitiis , homines ad omne virtutis genus colendum exhortetur , tamen simul eodem libro 

 universam virtutem, quae ex intimo corde oritur, pessum dedit, cum poenitentiam , jeju- 

 nia , eleemosynas strenue facienda et observanda esse memoret , quippe quibus ad coelestia 

 mysteria aditus pateat, peccatorumque venia a Deo accipiatur (4). Quodsi vere affirmas 

 Alcuine ! quid tum dominus tuus Carolus jejunia externasque caerimonias religiosas eo 

 solum inservire debere dixit , ut homines officii sui , negligentiae suae vitiorumque 

 commoneantur , atque su4 conscientid compulsi, veniam a Summo Numine deprecen- 



tur, , 



( 1 ) Ep. ad Fastrad. regin. ap. Bouq. ep. 5. p. 623. 



( a ) Vid. Mon. San-Gall. 1. II. c. l3, capit. 789. Q. I4. p. (S50. ap, Bocq. cf. BaiuZ, p. 222. 



{3 ) Scbrockh t. 1. p. 84. 



G 2 



; .TllXX.j i!J^3ji:v« .biV CO 



