56 CLAUDII HENRICI van HERWERDEN 



tis fastigium habebatur. In conteniionibus religiosis ingentes sibi partes comparave- 

 rant ( i ). In clerum magis magisque cooptabantur , ita ut ipsi etiam clerici appellaren* 

 tur, clericare autem Monaclium aliquem reddere significaret (a). Cujus rei liaec in 

 primis caussa fuit , quod ingentem operam propagandae Ciiristianae religioni navarent. 

 Publice igitur nationum Cliristo subjectarura doctores constituebantur , ac presbytero- 

 rum munere fungebantur ( 3 ). 



Carolum Monasticam insaniam valde promovisse atque commendasse , supra , ni fal- 

 lor, jam obiter diximus. Votum fidemque datam falkre plane vetuit. Quae qui reli. 

 giosissime obscrvarent, eos valde dlligebat et prosequebatur (4). Noluit tamen vir» 

 gines ante vigesimum quintura aetatis annum ordinari , ne ante eligerent, quam, quid 

 vellcnt, scirent (5). Ingenuis hominibus in monachalem consuetudinem non trans- 

 irc permisit, nisi dat-i vcniil imperatoris j iis autem qui servilis esscnt conditionis, do» 

 minorum consensu opus erat ( 6 ). 



Omni opere contendit ut Monachi Benedicti , Patriarcha qui dicitur occidentaliura 

 Monachorum , regulas normamque sequerentur. Abbatibus et Monachis qui concilio , 

 Aquisgrani annoDCCCII, habito praesentcs adessent, conventum singularem agere jussit, 

 quo Benedicti regula legcretur et ab hominibus rei peritis explicaretur. Mandavit quo» 

 que , ut in coenobiis ex patrum institutis degerent, ac quicquij adversus Benedicti re- 

 gulara commissura esset, id secundum ejus praecepta emendarent (7). 



Ut dissolutis coenobitarum moribus obviam iret , strenuam operam navavit. Abba- 

 tissis praecepit, ut absque intermissione se in monasteriis suis tenerent. Vetuit etiam, 

 ne quis, sive episcopus , sive presbyter, sive diaconus esset , in puellarum coenobia 

 ingrederetur , excepto presbytero , cujus esset , statis temporibus sacras caerimonias ob- 

 ire. Hunc tatnen munere peracto extemplo reverti jussit. Abbatibus saepius monasteria 

 ipsis commissa adire praecepit, at instruere clericos , ut Dei ministerium rite explerent 

 normamque ordinis sui observarent (8). Caute quoque vidit, ne monachi frauda ma- 

 lisque dolis homines perducerent, ad monasteriorum bona e possessionibus suis augenda 

 ac locupletanda. Quarura impiarum compilationuui capitulari etiam quodara interrogatio- 

 nis admonuit , quaerens, num is mundo valedixisse videatur , qui quotidie quSIibet arte 

 possessiones suas araplificet , sive regni coelestis beatitudine attollendil , sive minando 



ae« 



( I ) Vid. Schiockh, t. XX. p. 3. sqq. (2) Vid. Hamelsveld t. X![. p. 2. 



(3) Mamclsv. I. 1. (4) Vid. Mon. San-Gall. 1. II. c. 18. Capir. a. 789. p. ppo. ap. Bouq. 



(5) Mon. San Gall. 1. 1. (6) Cap. inc. a. ap. 13ouq. p. 690. 



( 7 3 Cap. 10, Maiisi c. XIII. p. 1071. 



( 8 ) Chron. Muss. ap. Boiiq. p. 80. Paiill. Diac. de episc. mett. p. ipj. I. I. cap. a. inc. 

 p. 691. ap. Bouq. Blansi t. XIII. p. 1047. Lis eruditorum num id temporis omnes Monachi Be- 

 ncdictum secutisint, nondum diremta videtur. Vid. Schrockh t. XX, p. 15, 



