s j o A n' m i s ' 'h e''r m a n I k: ii 6 N 



Atque istum fabularum suarum fontem praecipuum habuit Aesopum, id est istam Grae- 

 carum fabularum collectionem, quae vulgo Aesopi nomen prae se fert, quam tamen ma- 

 wis e versione Latina eum cognovisse inde colligo, quod nonnunquam ipsius versionis 

 verbis utatur, aliquando etiam niinus recte in Latina versione expressa haud corrigat, 

 Huc accedit, quod praeter fabulas, quae in vulgari collectione Planudea exstant, alias 

 quoque Graecas fabulas expresserit , quae cjus aetate adhuc latentes in Bibliothecis , post- 

 ea demum a Niveleto et nuperrime a Fr. de Furia editae sunt. Videtur quidem haec 

 argumentatio contrarium probare , sed praeterquam quod Aesopus apud Jtalos diu Latine 

 tantum circumferebatur (vid. de Furia l. c. pag. xxvii), Hadr. etiam Barlandus, se. 

 culo XV. clarus, fabellas Aesopi Latine redditas edidit e codice, qui a vulgato Planudeo 

 longe diversus esse debuit , quippe in quo fabulae eKstabant,quae in vulgaribus Aesopi edi- 

 tionibus non apparent , sed quas postea Graece e Cod. Florentino edidit de Furia : jam inter 

 fabulas Faerni nonnullae inveniuntur, quas in vulgari collectione fabularura Aesopicarum 

 frustra quaeras, sed quae nostra aetate ex aliis codicibus Graece quoque editae sunt, 

 qualis cst v. c. Faerni fab. xi. Sic igitur arbitror, Faernum illas fabulas, quae Graecae 

 orifinis sunt, ex ejusmodi versionibus Latinis hausisse, quod oranino se Latinarum 

 magis, quam Graecarum Literarum peritum ubique ostendit, ut vix exspectare possis, 

 eum in evolvendis Graecis MSS. operam suam collocasse. 



Quidquid vcro horum sit, id certimi est, Fiernum plerarumque fabularum argumenta 

 ex Aesopico illo fonte desumsisse, sed ea, ut jam dictum est, pro suo ingenio multo ele- 

 gantius et festivius tractasse, subjectis maximam partem epimythiis longe melioribus, 

 quorum loco saepe usus est sententiis et versicuiis Plauti , Horatii , Publii Syri aiiorum- 

 que, quorum certe opera notiora sunt, quam quod hoc aliqua fraude fecisse putandus 

 sit. Practer has Aesopicae originis fabulas, paucae quoque apud Faiirnum habentur alius 

 criginis et nonnullae etiam , quae ipsius poetae ingenio deberi videntur, scd de quibusdifii- 

 cile dictu saepe est, quid et-quantum in iis ipse praesliterit, quid ab aliis desumserit. 

 Nos tanien, pro viribus nostris id jam agere aggredimur ut in consideraudis singulis fa. 

 ■bulis cujusque fontem indagemus, additis veterum poetarum locis, quos imitatus esse 

 videri potcrit, unde illud certe manifestum fiet, Faernum merito optimis poetis annume. 

 rari et vcrissima esse verba J. M. Toscani in Peplo Italiae lib IH. pag, 8a. „ Faernus 



Cremonensis adeo rcligiose Latinas literas excoluit, ut ejus scriptis nihil purius aut 

 „ mundius desiderari possit," nec minus illa Rittershusii qui (in epist. praelim. ad notas 

 suas in Pliaedrum pag. i;,a. edit. tertiae Burm. inOct.) „ Faerni ,.inquit, centum fa- 

 „ bulae tanto sermonis nitore, tanta carminis venustate descriptae sunt , ut si auctoris 

 „ nomcn praescriptum non haberent, vetustati se inserere posse videantur, adeo cum 

 quavis erudita aniiquitate certant incerta ac dubia palma." 



Antequara autem ad ipsas fabulas tractandas transeamus , non alienum videtur verbo di- 

 cere de variis fabularum Faerni .editionibus. Et primo quidem prodierunt Romae 1564 



in 



>i 



