3« JOANNIS HERMANI KROON 



FABULA VIGESIMA TERTIA. 



CERVUS ET BINNULUS. 



Cervo hinnulus olini filius dixii patri: 



Et major es tu canibus , et yelocior ^ ,',\ 



Et ardua alacri frontc gcstas cornua : 



Cur ergo quaeso , iam times eos , pater ? 



Cui cervus , haec , quae de me , aii , fiU , refcrs , 



Sunt vera fateor ; multa nobis contuUt 



Natura , muhis provida instruxit bonis ; 



Sed cgo iatratum canis tili primum audio , 



Titm , v/ ahdita quadam , in pavorem , et in fugam 



■/Igor^ inquc pcdibus omne praesidium esi mihi, 



Timidi et fugacis ingcnii qiii suni , cos 

 NuUa arma, vuUa texerint sai moenla. 



Cervus et hinmilus, Expressa fabula ad Aesopicaai Planud. Coll. 56. Legitur ct in 

 Cod, Fior. 180. 



PABULA VIGESIMA QUARTA. 



CORVUS ET SERPENS. 



Serpentem aprico conspicaius in hco 

 SomnB gravatum coryus , escam quaeritans 

 AUapsus, uncis occuparat unguibus: 

 Quumque iUe vertens se, inque gyrum coUigcm 

 Hiinc dente perctilissei irritabiU , 

 Moribundus et flens corvus : en cujusmodi 

 Reperi lucrum , inquit , quo miser me pcrdidi. 



Infausta muhis sunt sua ipsorum lucra, 



Corvus et serpens. Exstat in vulg. CoII. Aesop. No. loJ. Haud multo dissimilem 

 adfert de Furia t\ Bibliotii, Vaticana No. 352. ubi tamen pro corvo /xwjr milvui po- 



ni- 



