ao(5 JOANNIS HERMANI KROON 



Si rex, aii, sum vester, ad me accediie 

 Omnes, et umbra sub mea considite, 

 Ni id feceritis , rapidus ignis , nemini 

 Parsurus, ex me erumpat , atque ipsas quoqui 

 Excelsiores hauriat Libani cedros, 



Aliis praeesse optabile iis tantummodo est y 

 Libidini servire qui volunt suae. 



Arbores et Rhamnus. Hanc fabulam Noster desumsit e Sacro Codice; exstat enim 

 in libro Judic, cap, 9; illam autem suo more eleganter ampliavir, 



Haesitabundae. Idem quod haesitans. Occurrit hoc verbum apud Plin. Lib. I. 

 epist. 5, 



Humor acceptus. Id est, gratus, dilectus; Liv. Lib. IV. cap. 11. „ ne primoribus qui' 

 „ dem patrum satis accepti." Lib. VIII. cap, 9. „ alioqui acceptam Diis hostiam esse" 

 et passim alibi, 



Hauriat Libani cedros. Sic et Livius de flamma Lib. XXX. cap. 5. „ Multos in 

 „ cubilibus semisomnos hausit flamma " Lib. V. cap. 7. „ horaeque momento simul aggc 

 „ rem ac yineas , tam longi temporis opus , incendium hausit." 



FAB.ULA NONAGESIMA QUARTA, 



S P E S. 



Bona universa Juppiter coegerat 1 

 In dolium; idque sane operium sedulo 

 Mortali amico deinde commendaverat, 

 Is gestiens , quid intus esset , visere , 

 Qjmm operculum amovisset , in coelum illico 

 Cuncta cvolaruntf spes modo haesit in labro» 



Hinc in botiorum sola defcctu omnium 

 Mortnlibus Spes alma nunquam deficit, 



Spes, Fabulam banc antiquissimam , quippe Hesiodo jam traditam in Oper. ac. Dieb.» 

 saepius tractasse vetcres videntur, certe eam Graece ex diversis Codicibus e.xhibuit Tyr- 

 whittus in diss. de Babrio pag. clx.x , c.xcvii et ccii. Harum ima prosaice sic s& 



ha« 



