le» JOANNIS HERMANI KROON 



FABULA NONAGESIMA SEXTA. 



C A S S I T A. 



AUi est cassita , summum pileata verticem , 



In segetibus nidulari sueta , et ova excludere, 



Ferme in anni tempus illud , fiUos ut puberes , 



^ppetente messe , primis instruat volatibus , 



Forte tempestiviora legit haec quondam sata: 



Itaque flavescett^-Tlgete puUi adhuc implumibus 



Egredi matcrna tecta non valebant artubus. 



Igitur ad cibum parandum faeta proficiscens foras 



Monuit hos , si quid viderent , si quid audirent novi , 



Sedulo ut renunciare cuncta mcminissent sibi. 



Ecce dominus segetis illuc venit ; et gnatum vocans , 



Cernis hacc maturuisse , et postulare jam manus : 



Proinde cras ubi diurnum fulscrit creptnr.nlum , 



Ito , ait , rogato amicos mutuam , in messem havc , opem, 



Anxii puUi reversae matri id ipsum nunciant : 



llla eos esse otiosos , atque securos jubet: 



Non enim messem futuram , dum ille amicis fideret. 



Postero die profecta rursus ad pastum alite , 



Dominus opperitur illos , quos vocari jusserat : 



Sol inardescit : nihil fit : praesto amicus nullus est* 



Tum illc gnato : isti amici nostri , ait , sunt desides « 



Quin ad affines rogandos , et propinquos pergimus , 



Tempori cras ad metendum praesto uti nobis sient ? 



Rursus hoc pulli parenti territe renunciant. 



Mater illos tum quoque esse sine metu et cura imperat * 



Vos modo , inquit, adnotate diligenter omnia , 



Oiineque dicentur per illum , qtiaeque fitnt denuo, 



Alia lux exoritur , ales pabulatum provolat. 



llle vir bomis propinquos frustra , et affines manet. 



Quos jubens tandem valere , fiUo edixit suo , 



Vt duas dtferrtt illuc luce falce postera : 



Tu tibi unam sumito , inquit , alteram ipse sumserot 



Rem 



