s4 J, V A N II A L L 



lata bencficia cogilo, de his solis ex animi sentcntia diccntrm, dics mc dcfi- 

 ciat. Ut vero mcam inscitiam ciim Vcstra eriiditione confcro, ut aliqiiid 

 probaLUilcr cfficiam, Vestrum milii implorandum csse aiix.ilium intclligo. 

 Quamquam Vestrae laudes mco non indigcnt praeconio! Egrcgic vcro Vos 

 de me esse meritos, sciunt quicunquc talcm, qualiscumque sim, unice, me 

 ex vestra disciplina cxstitissc non ignorent! 



Tibi imprimis, Clarissimc van reenen! Civilis Prudentiae dcbco insti- 

 tutionem. Si jure premenda Majorum vcstigia existimo, si umquam, longo 

 -licet intcrvallo, Majormii cxcmpla secuturus sura, omne illud tuum cst! Quin 

 ipsum illud munus, quod susccpi , non citra omnem tuam coinmcndationem 

 mihi oblatum fuisse, jure suspicari mihi videor! Pi'o tot et tantis bencliciis, 

 quam unam tibi oiFerre possum, grati mei animi publicam accipc tcstifica- 

 tioncm. Scio, quam longissimc a tua me abesse littcrarum et juris peritia. 

 Scd qui hoc ignorarc non polucrunt, cgrcgie et mihi ct scholis mcis pro- 

 spcxisse vidcntur Procercs, qui tibi, rudc donato, munus doccndi intcgrum 

 reliqucrunt. Sinas igitm-, discipulus a magistro, amicus ab amico pctam, ut 

 consiliis, et praeceptis, ct auxilio tuo mihi, ut adliuc, ita deinceps adesse 

 haud dcdigncris. 



Cetcros Praeceptorcs cum rcspicio, BosscnAM, crassum, swindenum 

 acgrc dcsidcro! Quanta illa Athcnaei nostri lumina intra brevc tcmpus ex- 

 stincta! Quo magis est, ut vos supcrstitcs esse gaudcam, Praeccptores cele- 

 berrimi! van der breggen, van lennep, van cappelle, et den tex! 

 Te imprimis, Clarissime van lennep! cui illud munus obemidum cst, quod 

 arctissimo vuiculo cum nostro cohacret, si quidcni jurc a Majoribus cxisti- 

 matum est, nisi ex historia, et litteris, ct antiquitatc Jus RomauLun intcrpre- 

 tari se non posse , Te summo sempcr flagrarc littcrarnm amore , atque ea frui 

 v;iletudinc, quae Te fructus ex tuo iUo studio colligere patiatur, impcnse gau- 

 dco! Sinas quaeso, ut semper Tc Praeceptorem colam, atque, ut olim ex 

 iustitutione , ita nunc cx tu3, qua utor, anucitia fructus capiam ubcrrimos! 

 Tecum vero, Clarissime den tex! ut, si posscm, sanctissimum amicitiae 

 foedus inirem, ct noslra utriusque acfas, ct muncrum ratio, et notissimus 

 milii ille animi tui candor suadebat. At vcro quam omncm exspectationem 

 meam superasti, cum ultro mihi tuae amicitiae spem fecisti, eamque sic 

 dcinde confirmasti, ut, quod cvcnit, unum fore eundemquc nostris studiis 



pro- 



