6 EVERHA.RDI HEIKES SIKKES 



vcilcientla? Üti-Kfue vcro, re stiimo a praejudiciis libero corilemplata , prohanf?a 

 yidetur. )'i-oliaiiiIi Nominales, nomine taiiluin, iicc re , inter se dUl'orre proprieta« 

 tes ilivinas afTumaiilcs , si scilicet ohieclive rem spectes; in ipso cnirn objecto nulla 

 iuessc potcst discrepaulia (i); Ipsam ossentiae divinac divisionein iiujusmodi distin« 

 ctio siinponeret , ([nae opiuio, qiiantos produxerit cirores , Cabbalislaruui bistoria abun- 

 de teslatur. Ab altera vei'O parte tenendum est, omneni naturae diviiiae coguitio- 

 nem objectivsm non esse, scd subjectivam. Quod si vcrnm est, jure nobis i-elin- 

 ijucnda videtur Noiiiinaljutn senleulia. Et piofecto, quae taiidem nostra Dsi esset 

 coguitio, si omnipraesentiam divinam ab ejus potenlia ac sapieutia haud esse disUa« 

 {juendam, sed cum bisce illam identicam esse, docemus? — Audiamus jam Reales, 

 (^ui quidein, aliatu sententiam foventes, contendciunt , non nomine quidem , sed re 

 inter- se difFerre virtiites divinas. ]Nec et bi errasse , sed poliiis vidisse Vera viden- 

 tur, rem si subjiclive consideramus, Quod. eniui ad nostrum considerandi modum 

 atliriet, dilTerentia quaedam inter proprietates omnino intercedit. Sic enim menlis 

 fiiiitae indoles sese habet, ut temporis spatiique formis adstricta, res tantum pede- 

 tentJin, comparando, dividendo, distinguendo cognoscat. Intellectus non est intui- 

 tivus , sed notas percurrit, indeque discursivus ; non immediate, sed mediale nobis 

 existit Dei cognilio. Primutn scilicet rei illius , quam cognoscere nostra interest, 

 analysin instituimus , in varias notas objectum dissolvimus, quae notae , singulatim 

 spectalae, dein vero compositae, notlonem constituunt. Sic e. g. si rationem huma- 

 nam cognoscere velimus, ad varias ejus vires attendimus , leges naturales sive cogii 

 tandi a legibus moralibus disiinguimus ; oriturque distinctio illa in rationem theo- 

 reticam et practicam. Nulhis profecio, rationem nostram unam tantummodo esse 

 l'aculatem , nee vero duas nobis iuesse rationes , — sit venia verbo ! — sed distiu- 

 ctionem iude factam , quo clarius objectum oculis nostris proponamus, inficiat ibit. 

 Et sie quidem sententiam qualemcunque nostram hisce satis abunde dixisse vide- 

 niiir. Ut autem adcuratius res disputala intelligatur , verba adscribere lubet Lim- 

 borchli (2), Remonstrantibus quondam adsciipti: «Natura ipsa divina , quatenus 

 in hoc saeculo, in quo nonnisi per speculum in aenigmale videmus, eam cognoscere 

 datur, ex attributls ipsius , quae illi in S. S. passim attribuuntur , innotescit. At- 

 tributa liaec divina non sunt accideutia communia , nee propria, quae ab essentia 

 divina realiter sint distincta, sed sunt unum idemque cum essentia divina, multi • 



pli- 



383. Cuinraentationis Baiangartai-Crusii de vero ScLuIaillcorum Reallura ac Nominallum discriiuine 

 et sententia theologica, quae proJiit Jeaae 1821 , inspicieudae occasio mihi non est data, 



(i) B. Cudworthi Syst. Inlell. ed. J. L. Moshemio, Tora. II. pag 66. 



(2) LimborchU Tlieol. Christ. Lib. II. Cap. II. pag. 52. Cf. Joh. Gerhardi locos theol. Tom. III. 

 $. 104. pag. 84. edit. Cottae. Augustin. de Civit. Dei Lib. VIU, Cap. VI. 



