COMVIENTA.TIO ad QUAESTIONEM THEO LO GIC IM. i3 



coUectis, liaecce procedit notio: Liberias divina est ea naturae divinae propiietas, 

 qua causam volanlalis suae a se ipse habet, ojnniaque ejßcere polest, quae na- 

 turae ejus sapientissimae , sive ralioni divinae conveniant ; slve eiiam ea divinae 

 TolaDtatis affectio, qua a nemine pendet , ac in decernendo atque ageiido rationem 

 divinam sibi habet ad junctam ( l ^. Vir summe venerab. H. Munlinghe definitio- 

 nem nostram confirmet: « Liberias voluntatis divinae independens sie docelur et 

 illustratur: Deum appetere, vei aversari, decernere vel non decernere propter so- 

 la illa momenta, quae ipsi suppeditat inlelligeatia perfectissima, exclusa omni co- 

 actione ( 2 )." 



IIL Distlnctio, quae Independentiam inter et Lihertatem divinam intercedit. 



Independentiae et Libertatis divinae notionibus indagatis, ultimo loco determinare 

 stndeam.us , quae inter notiones has cognatas intercedat differentia. Ita nobis agen- 

 dum esse videtur, ut primum inquiramus , qaatenus conveniant , dein autem quate- 

 nus dissentiant notiones. 



Utraque notio voluntatem divinam a nulla ra extra se pendere pronuntiat, hoo 

 intercedente discrimine, ut independentia moralis vox negativa sit, überlas vero me- 

 taphysica vox positiva. Hactenus notiones conveniunt, dissentiunt autem ita, ut In- 

 dependentia notio sit generalis, cujus nolio specialis Liberias est, cum illa existen- 

 tiam et voluntatem complectitur , haec autem solummodo voluntatem spectat; Inde- 

 pendentia Libertatis metaphysicae partem negativam , Liberias vero una cum parte 

 positiva internam et externam conjungit; illa tantum — 11t bumano more dicam — 

 facultatis inidum spectat , haec simul qualitatem facultatis describit. Independentia 

 ea continet, quae plane a rebus physicis atque analogicis discedant, Liberias partim 

 quidem analogiae repngnat — überlas metaphysica , — partim complectitur analo- 

 giam — interna et externa überlas. 



Responsione in quaestionem primam absoluta, ad partem secundam transeamus. 



(1) Spero fore, ut veniam a Vobis impetrem, notas notionls negativus si omiserira. üniculque parli 

 positivae notam negativam esse adjunclam, ratio qua ad cognitionem proprietatum divinarum perveni- 

 miis, doceU Cum autem verum sit, ex characteribus positivis determinationes negativas sponte sequi, 

 sive potius bas illis tolü , in deünitione noslra unice recipieudas esse notas positivas putavimus. in 

 parte Comment. II. nolio ipsa uherius explanabitur. 



(a) H. Munlinghe TheoL Grit. Pars 1. pag. 1 10. ed. 3. 



B5 PARS 



