14. EVERIIARDI HEIKES SIKKES 



PARS SECUNDA. 



LIBERTATIS DIVINAE PROBATI O. 



Quallscunque Del notio sit, quam noliis formavimns , nulla profecto verhall con- 

 ■venit nisi Liberias notani in ea toiislitnit, Poteniia, liberlate destilnta, brutiis 

 ac effrenatus impetus est; libeitateque omissa , sive in Pantbeismi errores inducimur , 

 sive fatiim intioducimus, quod onmem religionein ac pielatem fuuditus evertit. Dis- 

 (luisilionem igitur eam, quam nobis nunc tractandam sumsimus, qnae est de Liber- 

 talis divinae realitate , omni pretio esse majorem, nullus inOtias ibit. 



Triplici autein ratione nobis de Libertalis divinae' realitate persuadere possumus , 

 cum triplex argumentandi ratio esse videatur, e qua persuasio procedat Firma ac 

 inconcussa : sive demonstratur , sive deducitur, sive deniciue probainr. Demon- . 

 straiio autem, quae ea est argumentandi ratio, qua certo quodam ac indubitato pria- 

 cipio aliae superstruuntur veritates, quae ex ipso priiicipio, quasi fönte, hauriun- 

 tur, hocce loco in censum venire non polest. Cum enim mens sive intellectus (Ae/ 

 verstand) demonstrationis fons est, in rebus malbemalicis ac logicis quidem usurpa- 

 tur, haudquaquam in rebus ad religionem spectanlibus. Et si quis hanc viam ingre- 

 diatur, in qua omnia necessitate quadam , quae efl'ectum inter et causam intercedit, 

 arctissime videmus coujuncta, in Fatalismi ac Panlheismi errores induci quidem po- 

 lest, nequaquam vero Libertalis divinae sibi fit conscius. 



Negari non polest, quin deducendi melbodus egregiam habest vim, sed cum uni- 

 ce nientis humanae couditione nilitur, leuendum est, eam polius cerlos nos fücere, 

 ideam quandam menli humanae privam esse ac propriam , quam quidem, huicce 

 ideae realitatem objectivam adscribendam esse. Quae cum de ideis in Universum 

 valent, de idea Dei ilidem valeant oportet. 



Media in demonslralione ac deduclione posita est probatio, qua quidem non ila 

 argumenlamur, ut omnis conlrariae partis possibilitas exclnrlalur, qua vero rem pro- 

 babilem reddimus, ita ut opinio ei opposita rejicienda videatur, animusque ad cre- 

 dendum pronus reddatur. Quae quidem probalio, ralione ac experientia nitens, 

 scriplionis nostrae consiho egregie convenire vldetur. 



Persuasioiiem de Libertalis divinae realitate bomiuum animis indltom esse, de- 

 monslralione haud longa iudiget. Dei notio cum vaua habenda est, übertäte absum- 



la. 



