a$ ^ E V E R H A R D I II E I K E S S I K K E S 



Nos eas sejungimus, et recie quidetn, cum nostra Dei cognitio s.ilijectiva sit , symbo« 

 lica. Deum seil, contemplamur quiescentcm al(jue agenlem , sive, cum quies ni- 

 miam prodat »vöfwnoTroiOitxv, agentem ac non agentem, ponderantem rationes, ca- 

 plentem consilia, dein ea exsequentem, Multi fiierunt, non solum iiuprobantes , imo , 

 sed impiam dicentes hanc nostram Dei noLIs proponendi mctliodum. Non auteui 

 tarn impia nobis videtur. Lubans quidem confiteor , Deum nou ita ponderare argu-. 

 menta , nee ita capere consilia eaqae exsequi , uti nobis propouimus , cum Dei natura 

 iii pura actione cernatur , et tota ejus essentia agendi vim et eflicacitatem coiispi- 

 cuam faciat. Inde Doederleinlus ( i ): « Nihil profecto in vi illa immensa quiescens 

 atque otiosum reperitur vel cogilari potest (?)•" Sic et servator noster : ö 7rx7-^p 

 HOii 'lag aprt ipyä^aTUi (Job. V. ly). Omnis momentoi'um. successio ab ente supremo 

 longe est removenda; tempus enim naturae sensibilis praedicamenlum est. Undenam 

 fit, ut nos nobis proponamus , tempus existere , nee nllus de subjectlva teniporis 

 realilate dubilet? Hoc es mentls iinitae conditione procedit. Intellectus seil, noster 

 discursivus est; noliones formamus , judicamus, concludimus, nee omnia uno quasi 

 ictu intelligimus. Cognitio nostra si intuitiva esset, qaalis est cognitio divina, nee 

 vero coujungendo, refleetendo, judieando cet. oriretur, nulla nobis, tempoiis no- 

 bis proponendi, necessitas esset. Qut autem nos, liac natura sensibili Deum no» ' 

 bis proponamus, omnis temporis espertem , in cujus oculis mille anni tamquam dies 

 hesternus, quando practeriit. ( Ps, XC. 4)? Quid de propouendo dico? Tantani 

 vim hie naturae sensibilis Ximcs in. mukös exercet, ut , Deum tempori non esse sub- 

 jectum plane non capiant, Si aatem a Deo omnem momentorum successionem re- 

 moveamus , quid jam restat? Hoc, quod omni eaptu bumano est superius , quod 

 mentem effugit nostram, quod nos perturbat. Inde baec ratio non tarn impia nobis 

 videtur. Sed potius ipsi banc rationem sequimur , et sequendam esse putamus. 

 Actionem ipsam a principio , e quo profluit, secernimus , analysin banc instituentes , 

 non ut Deum temporis limitibus circuniscribamus , sed ut aliquam Dei libertalis ac- 

 cipiamus notitiam. Si vero primum in externam, dein in liljertatem internam diri- 

 gamus attentionem, usum sequimur vitae vulgaris, qui primo formam , dein actionis 

 Biateriem inquirit. 



1°. Liberias externa. 



Observatio nostra proprietatem divinam positiram negativam habere partem, li- 



bertatis exlernae notione, qua Deum omnia efScere posse conlendimus, confirmatur. 



NqSjtra li,ber.tas singulas taptum. partes spectat, limitibus potest eircumscribi , vis est 



finitsi.^ JN^ega,tiv»m,^ibertatis Diei ßxiternae partem omissio imperfectionis libertatis.hu- 



- . . , nia- , 



(i ).J. C. Doedertein Inslit. TkeoL Christ, P.I. pag'. »50. Obs. 3. ^.Ct.et. ^.gC.,^rug MeU^ysik.l 

 §; 188. 



