&> E V E R II A R D I II E I K E S S I K K E S 



aljsohuiim iiscnm communicavcrU realllatem sed tantum , in remolloiie qiiadam-, 

 s've rerum defectione ab absolute (i), quae defectio uihil aliud est quam privatio, 

 regatio, qua res defectae in nihilum sese ducunt. — • Iltc autem nemo intelligit, 

 quatnobrem tarnen liaecce rerum. defeclio obtinuciit locum ? 6i et SclieUingio con- 

 cedamiis , defectioiiis possibililalem. (2) fuisse in absolute, quid, quaeso , juvet? 

 Fossibilitas nil reale est, sed quod esse polest, cujus existentia contradictionem non 

 iuv.olvit; sed liic a pbilosopbo jure postulatur , ut i-ealitalem defectionis illius decla- 

 ret; — nisi enim hoc problema solvat , de omni deductione a priori est actum, 

 Scbellingius cito superioribus addit , realitalem. defectionis adscribendam- esst rebus, 

 flefcclis (5). Hoc autem, ut nemo non \idet, sibi repugnat , cum alio modo ex- 

 plicari non possit , quam quod res jam defectae siiit, cum inerant absoluto. Res 

 autem, quatenus in absoluto sunt , non sunt defectae. — Schellingius ipse rei diffi- 

 cultatem sentiens, ita eam expedit , ut , defecüonem saliu esse esplicandam, doceat. 

 Nulla vero explicatio pbilosopbo indignior est, uulla praesertim Scbellingio, com 

 omnium ejus pbilosopbematum vis in hujus defectionis expÜcatione nitalur, ( Inde 

 et nos , hanc per saltum conclusioiiem oniiltentes, sie tenenius , ut res adsint prae- 

 ter absoliiiura, cujus hbertati eilernae existentiam debent, Sed Laec hacteaus; nos. 

 in eo pergimus, quod nostrüm est.) 



Nos cum ceteris , antequam ia lucera sumus edlti , peccati originalis facti suTnus= 

 pavticipes , defecimus ab absoluto (4). lüde personalitatem nobis adscrlbere sole- 

 jnus, Übertatem, qua vitam nosiram, mores nostros moderari studemus (5}. Miser- 

 rime lallimur, Eatenus tantum sumus, quatenus sumus in absoluto; quatenus vero 

 aios babemus pcrsonas , — nihil sumus. Inde patet libertatem illam, quam nobis, 

 uti personis, tribuere solemus , qua nos voluntatem secnndum rationis dictami'na de-' 

 terminamus, libertatem dici non posse, sed quidem negationem libertatis. Libertate^ 

 fruimur, quatenus in absoluto sumus; cum autem libertas , quae inest absoluto, ab- • 

 soluta sit Necessitas , et ita dieere possumus: libertale fruimur, quatenus neeeS' 

 sitate ahsoliila (6). Quae quidem aliquatenus tolerabilia possunt videri. Sed et 

 •»identur tantum. Illä necessitas absoluta, quae in absoluto est, simulque ex Schel- 

 Ifngii verbis überlas est, nil aliud esse potest quam coactlo ; libertate , quam nos-, 

 uti personae-, babemus, sublata , coactio tautuai superest, qua Volantatem nostram-' 



( I ) C. G. BretschneiJer Handbucli pag. 6S 

 (2) Philosophie und Religion pag. 38. 

 ( 3 ) Philosophie und Piuligiou pag. 38. 



(4) Uebtir Freiheil pag. 4-n. 



(5) Borger de Myst. pag i35. 



(&J Schdting Yorleiungcu über die Methode' des AVadem. Studiums pg. «4. 



