62 E. II. SIKKES COMMSNTATIO ad QQ.VESTIONF.M TIIEOLOGIC \\I. 



praelerlapso ad quaestlonem respondendi pei'iculuin fecl ; legendo, cogitando, tem- 

 pus sensim sensimque eflugit. Cum denique scribendo vacarem, anxerunt, tetu.- 

 poris limites ; illa aninii quies, quae jure nierito in scribeudo requiritur , me re- 

 liquit. Hisce , quod omuium facile gravissimura erat accessit, seil, nou eam mihi 

 fuisse librorum copiam, quae ad -Scäptionem qualemcunque noslra», perfectius 

 reddendam, necessaria videi'elur. ; 'iaoq i-:-!!)!!! '. 



Sed fortasse , hacc mea audieudo inlcrrogetis : quae tandem impediyerunt , quo mi- 

 nus a proposito desisteres, cui explendo deerant- vires ■, tempus librorumque copia 

 deerat? — Ad quae ea respoudeo, quae in Qpusculi praefatione jam addiisi , ipsnni 

 quaeslionis argumentum tantam in me esercnisse vitn ; praeterea , spem mihi airi- 

 sisse , fore , ut mihi daretur occasio , gcriptioais denuo revidendae ; Lic iilic augen- 

 dae; lollendorum , quae sunt supervacua; libroi'um exspectandorum (quorum partem 

 accepi, commenlatioue ad finem fere perducta) in usum meum convertendoium. — 

 Haec in tidem mutata spes et eo me redigit, ut,' imperfectiohüm opusculi imme- 

 mor, Vobis, Humanissimi Viru mittam hancce juvenilem opellam. 



Haec habui, quae addam. Si Vero,, — neo est, quod non esspectem, — • a Vobis 

 postuletur scriptio, :cui insint accuratius judicandi facultatis specimina, doctrinae 

 copia, elegantius orationis latinae genus , indeque omnis Vestrae honorificae laudis 

 spes vana sit , sie Vobis habeatis persuasum , nee defuisse voluntatem, nee veri rec- 

 tique amorem. 



« Quantum igitur^ aesfinia , cum id tantum Dens facere 

 possii , quod eum, facere conuenii, nee eum quidquam 

 facere convenit, quod facere praetermittat," 



ABAELARDUS. 



