COMMENTATIO ad QUAESTIONEM LITERARIAM. 25 



^. 7. 



Si sciipsisset vir doctus vel grammaticam , vel dissertatiouem , qua perpetua deia- 

 ceps disputatione sententiam suam exposuisset de varüs linguae partibus , et snum 

 cuique locum tribuisset, meiim negotium longa facUius esset; meritorum enim ambi- 

 tum uno velut intuitu perspicere potuissem. 



Accuratä operum lectione, multa quidem Huydecoperi ad notitiam meam vene- 

 Tunt de partibus orationis notatu digna ; sed quamquam plura notaverim , tarnen 

 non dubito, quin plura remanserint ; et vehementer laetabor, si baium rerurn intel- 

 ligentes, operis difScultatem reputantes, hanc commentationem indulgenter excepe- 

 rint et legerinti Jamque non parvam hujus indulgentiae habeo exspectationem, et 

 haec ita addidit animum, ut nunc quoque pericuium facere velim, meritorum Huy- 

 decoperi in bas linguae partes investigandorum. 



Ut dein de adjectivis, pronominibus, verbis, aliisque partibus orationis locuturi 

 sumus, sie nunc de substantivis dicamus: ut germana quorumdam genera indagaret, 

 Hujdecoperus multum impendit laboris ; et successu sane atque fructu pulcher- 

 rinio ülud non caruit, 



I. Magna ipsius aetate adbuc generum conturbatio locum Labebat, de qua Huy- 

 decoperus loquitur T. I. pag. i55. 1. c. bis verbis: « De Rederyhers van Sout- 

 « Leeuwen op Jiet landjuweel 1S61 zyn van de laatsten geweest der ouden, die 

 u de geslacJiten merendeils hehben. in acht genomen. Maar , toen kort na dien 

 « tijd alles liier te lande in rep en roer raahte, moest 00h noodzaakelgh de taal 

 « haar deel hrygen in de algemeene verwarringe en die haar naderhand met 

 « eenen prijswaardigen ijver, met alleen tot den ouden , maar tot noch hooger 

 <i luister zockten op te beuren, verzuimden^ dat wonder is, dit zo voortrejfelijk 

 « deel derzelfe," 



Huydecoperus, linguae veteris cultor, banc linguae partem , ad antiquam il- 

 lam laudem rcducere conatus est: sie v. g, vocis klei , (\na. Vondelius nunc in neutro, 

 nunc in feminino genere usus erat, quamque Hoogs tratenus utriusque generis 

 esse putabat, e Rhetoricorum scriptis verum docuit genus ; Tom. I. pag. 52. 1. c. 

 Tom. I. pag. 125. 1. c. bis veibis docuit, multa apud veteres in feminino genere 

 usurpata esse nomina , quae deinde in neutro genere adhibuere scriptores ; « 'T ia 

 « zeher, dat veele woorden , met eenen KUnher beginnende , by ons onzydig ge- 

 u bruikt worden, die by de ouden vroucvelijh waaren als nur, oog, oor, oorlog, 

 « antwoord. De reden daarvan acht ik te weezen ; dat de tongslag der ouden 

 V. veel zachter was, dan de tegenwoordige: de uure, de ooge, de oore, de ant- 

 « woord JclonJ; hun zacht in de ooren, daar onze scherpheid nu zegt: bet unr, 

 « het oog, enz, en atoutelijh zegt, dat het zo weezen moety alleen omdat men 



u 't nu 



