So GILLESri DIONYSri JAGOBI SCIIOTEL 



Maar stiel hei lot my can den troon, ' ' •' ^" 



'i Heeft my den rijhstaf, maar mijn deiigden niet ontnomen* 

 De deugd weegi zwaarer, dan een kroon». 



Is '< my geweigerd , uwe stappew, 

 o Vaderen! in 't rijhsgebied 

 Te folgen, daar ge een' dwingland ziet , j. 



Die my zelf op den neh dürft trappen •• 

 Mijn deugden uolgen de uwen naar , 

 En tarten onheil en gevaar.- 

 ■ 't KlinJtt heerelijh en schoon, dat ons de volhren vreezen , 

 Zieh huigende voor onzen troon. : 

 Maar, van den troon beroofd, dien eohter waard te weezen , 

 Klinkt in mijne ooren riiim zo schoon. 

 Tragicae dictionis sublimkatem et majestatem, efficaciam ad affectus movendos si 

 bis in versibus mirati sumus, non minus magnam in fingendis animi affectibus 

 ▼im in Ulis Varanis verbis animadvertemus : 



Toen ih het ledehant verliet, 

 fVanneer het eerst begon te daagen 

 Voelde ih de fette geesselslagen 

 Van een , my ., onbehend, verdriet^ 

 De gidde scepter , en't scharlatenf 

 De glans der Kaninglijl-e kroon, 

 ' Wier zoet genot , weleer zo schoon f- 



Mijn ziele alleenig hon cermaaten : 



't Scheen alles voor mijn oog te zijn. 

 Een h ring van uitgespreide netten, 

 Om my van^ weerzijds te be zelten» 

 My trof een doodelijhe pijn. 

 Met hlamme zweet droop längs mijn hairen 

 Mijn angsi-ig liart gaf sing op slag. 

 Ih zag, in 't midden van den dag y 

 Het nachispook voor mijne oogen waaren. 

 Ach ! A r.t a b a n ! die schat , die hroon 

 Zal my het hoofd noch eens verpletten i 

 Dewijl ih mijnen voet dorst zetten 



Te roehloos. op mijns Konings troon». 

 Die vrees alken deedt my besluitea- 

 Om, door des jongen Prinsen dood^^ 

 My zelf te redden uit dien nood, 



En 



