10 



N. G. VAN K A M P E N 



afkecrig van liet denkbceld eener duurzame vcreeniging." Zie daar dan we- 

 der ecn trek die ook zijne dichtkiindc oiiderscheidt. hooft's mceste minnelie- 

 dcrcn zijn niet algemeen meer bekend, terwijt icder vonbel's «IVaar wert 

 r>oprechtef trouw , dan tasschen man en vrouw , ter wereld ooit ge^ 

 » vonden? van buiten kent. Elk oogenblik treffen wij in onzedichlers plaat- 

 sen aan, die ons den licfderijken Echtgeuoot, Vader of Broeder vcrtoonen. 

 Waar vindt gij beminnclijker becld eener echt Nederlandsclie Maagd, Bruid, 

 "Vrouw en Moeder, dan bij onzen grooten volksdichter, den tolk van ons 

 volkskarakter , en daarom ook bij onze zuidelijke broeders , in weerwil van 

 verschil in Godsdienst , algemeen gekend , gcöerd en geliefd , eer de onzalige 

 jnvloed van Parijs aldaar den Ncderlandschcn volksaard verdrongcn had. Ver- 

 "unt mij, U vondel's vers op zijn konstantyntje , de deck.eh.'s lijk- 

 dicht op zijn' Broeder , die het veriies van beider Vader niet te betreuren 

 had, maar aan het eind der oosterbaren, zacht envreedzaainvanhetJa- 

 vaansche zand werd ledekt ^ en den lijkkrans van smits op zijn doch- 

 tertje te herinneren. Het was huisselijkheid , dit verlangen , om door fa- 

 mielicfeesten de blijde gebeurtenissen in clk huisgezin te vieren en door de 

 Her des dichters te veraangcnamen en te vertidclen , welke aanleiding gaf tot 

 die menigte van gelegenlicids-gedichten , die zekerlijk verre af zijn van alle 

 den naam van diclitstukkcn , in den waren zin des woords , te mögen dra- 

 grn , maar loch blijken geven van de zucht tot gezamenlijke vrolijkheid in den 

 kring der huisgenooten , verhoogd door het streven naar dichterlijke genie- 

 tingcn. Het was echter in het laatst van dit zoo weinig dichterlijke tijd- 

 perk, dat wij in van haren's Geuzen, dat waarachtige heldendicht van 

 Nederland, het tusschenvcrhaal van rozehond aantrefFen , hetwclk, zoo 

 geheel in den Nederlandschen geest en met schildering van echt Hollandsche 

 zeden , hawelijks- en kinderliefde in een onvergelijkelijk tafereel zamensmelt; 

 En dalen wij af tot latere tijden , zoo komen ons om strijd bellamy's 

 zoo vLirige als kiesche gedichten aan phtllis, nieuwland's onverge- 

 lijkelijke treurzang op zijne gada, van alphen's Gedichten aan Elize 

 voor den geest. En hoe gevoelig en teder, maar tevens hoe zuiver, en ver- 

 hoogd door het denkbeeld van eene meer dan aardsche vereeniging, vertoont 

 zieh de liefde niet in de gedichten van eeith! Uiterlijk schoon is hem niet 



het 



