R E D E V O E R I N G. r I9 



tnaakt, doch 00k, dat hij te veel met woorden en denkbeelden speelt op het 

 voetspoor yan marino, die den echten , stevigen smaak der vroegere klas- 

 sische schrijvers van Italie had verdrongen. Niet altijd volgt hooft die 

 verkeerde rJgting in zijne minnczangen. Sommige zijner liedercn streelen het 

 oor door de zoetste melodij , en het hart door de bekoorlijkste schildcrJngen 

 der liefde ; maar juist dit doet ons de verkeerde rigting, die ziilk een edele 

 geest op het voetspoor des vreemdelings nara, te meer bejammeren. Wij 

 vinden van dien smaak 00k in 's m ans brieven, gelijk in meer andere dich- 

 ters van dien tijd, in huygens, joncktys en de brune, talrijke voor- 

 beelden , en welligt hebben v\'ij aan die nieuwere zangen ten deele het ver- 

 lies onzer voiksliederen toe te schrijven. Doch even zeer als het Ilaliaansch 

 in de pot.-zij en het gemeenzame proza, dus volgde hooft het L/atijn in dea 

 deftigen stijl. Onbeschrijfelijk veel heeft die stijl hem te danken; maar het 

 wäre toch te wenschen gcwecst, dat hij tacitus minder slaafsch had ge- 

 volgd , en daardoor minder slijf , gedrongen en koud in de voordragt gewor- 

 den was. Deze overdrevene en al te gezette navolging der oude Latijnsche 

 Schrijvers is ook bij vcle latere Prozaschiijvers niet te miskennen. Een an- 

 der vreemd bestanddeel mengde zieh toen in onze leltcren , vooral in onze 

 poezij ; het was de oude Fabclkunde. Hoe deze bij alle gelegenheden werd 

 aangewend, zie men onder anderen uit de bruiloftsgedichten op het tweede 

 huwelijk van hooft, vooral dat van tondel, waarin de geheele Olympus 

 gemoeid wordt. hooft zelf, zoo min als vondel, is vrij van een gebriiik 

 dier Fabclleer, hetwelk wij ons llians naauwelijks kuunen voorstellen. Het 

 was, als of de Dichters, bij hunne inwijding in die orde, inderdaad hulde 

 aan de oude Coden van den Olympus, Parnassus en Helikon moesten zwe«. 

 ren. Hoe heeft de verhevene antonides daardoor den laatsten zang van 

 zijnen Yslroom ontsierdi poot zelf, hoezeer mpn ci kennen moet, dat hij 

 van allen in het gebruik dler Fabelkunde het gelukkigst geweest is, blijft 

 van overdrijving ten dezcn aanzien niet vrij , en het is onbetwistbaar , dat 

 deze geleerdheid zijn oorspronkelijk Genie heeft doen verbasteren. 



Doch nu begon een andere smaak te heerschen. De Fr ansehen moesten 

 in alles nagevolgd worden , vooral in het Treurspel. Over de schadelijke ge,- 

 volgen, die zulks voor onze Leiterkunde gehad heeft, het verdringen onzer 

 heerlijke reijen van het loonecl, den ovcrvloed van middelmatige stukken, 



Ca die 



