ISO GEÄARDl REGNERI FOCKENS 



Deinceps ita pergit Flamsteadius: 



« Manifestum est ex his quindecim faclis collalionibus observalionum per continuos sep- 

 « tem annos factarum , quod Stella polaris propius ad polum a])paret mense Decembri , rjuam 

 « in tnensibus Aprili , Maio , Julio , Augiislo , vel Septembri , per quasi setnissera luiiiis 

 « tninuti. Sed collationes factae in majoribus temporis intervallis , majorem vidcntur 

 « differentiam distantiarum a vertice exigere ; in minoribus , minorem. Inier Sepl, et 

 « Dec. rcperitur parallaxis, quasi 25" aut 30"; inter Dec. et Apr. quasi 30" aut 35": 

 « sed inlcr Jul. et Dec. vel Dec. et Maj. quasi 35", 40", aut 45". 



« Unde porro videalur maxima elongatio stellae polaris a poIo mense Junii ( quo non 

 « eam haotenus observavi ) esse circitcr 40" aut 45" minuta secunda; et diametcr circuli , 

 « quem circa polum describit in aestale , major quam in hyeme 1' 20", aut l' 30". " 



At nolit aliquot secunda urgere propter muri subsidentiam et instrumenti pravitalem. 

 Pergit ad Iheoriam. 



« Quod autera debeat Stella polaris remotior a polo apparere , adeoque majorem circa 

 « polum describere circulum mense Junio quam Decembri, manifestum erit ex adjunclo 

 « schemate ; ubi O designat solem , quasi in cenlro circumpositi orbis telluris lODR situm. 

 <( Sitque I telluris locus in mense Junio , quando apparet in eadem longitudine cum polari 

 « Stella; D telluris locus in Decembri, quando sol apparet in puncto huic opposito; sitque 

 « b Stella polaris , unde ducanlur ( ad opposita loca telluris ) reclae SI , SD : manifestum 

 « est, (ex ipso schematisintuiiu , ) quod angulus SIE ( latitudo stellae polaris ab ecliptica 

 « in mense Junio) minor est quam SDE , ( latitudo visa in Decembri ) et proinde ejusdem 

 « declinalio minor est, et distantia ä polo major, in mense Junio, quam in alio quovis 

 « anni mense , prout unanimi consensu omnium observalionum praerecitalarum repertum fuit. 



« Fieri polest ut suspicetur quis , exiguam nutationem axis telluris, {quae consequa- 

 « tur ex celebratissimi D. Newtoni prop. 66. Prin. l'hH, Nal. Math, corol, 20) 

 « posse quadantenus efficere hanc mutationem apparentis a polo distanliae in polari Stella. 

 « Perpendanius igitur , quem liabitura fit effccium. " 



(i Esto in utraque telluris repraesenlatione praecedentis Schemalis, PX axis telluris, 

 <( jEQ arquator, cujus inclinatio ad planum ecliplicae, seu angulus QD0, vel S\Q , 

 « lunc erit minimus, quanrlo lellus punola tenet soUtitialia , haud procul a conjuncfione 

 « vel opposilione stellae polaris; sed aegulus inclinationis axis terrestris ad eclipticam 

 <( PDE = PI© maximus; et proinde distantia stellae a polo maxima , quae ab hac nu« 

 « tatione fieri possit. Progrediente enim lellure a puiiclis solstitialibus I vel D versus 

 « aequinoctialia vel R, angulus iste inclinationis axis aequaloris ad eclipticam (qiian- 

 « tulacunque ejus sit vfiriatio) minuitur quolidie, tisqne dum tellus pertigerit ad dicla 

 « puncta aoqiiinoclialia , ubi minimus est : steliaqiie proplerea polaris minus a polo 

 « dibtare debuerit ( quam dislileiit tempore solstitii hiberni ) , quantum est ipsa iiutalio. 



. E 



•ui-ju. 



i 



