COMMENTATIO ASTRONOM IC A. 181 



« genii perspicacia, id agniturus sit, si modo sat observilionum longe ab aequinoctiis 

 V habuerit, quas et inter sese, et cum aequinoctidlibus conferre queat. " 

 «r Caput III. De nova aberralionum lege a Bradleyo excogitala. " 

 Haec ad notitiam Manfredii pervenit mense Septembri 1729. Exponit Bradleia ni 

 inventi suramam ; Iheorema autem novum proportionalilalis sinuum conqueritur , qiiod 

 sit novum , ex optices principiis non fuisse demonsiratum ; effeclum abeirationis iu ioca 

 slellarum uberius explicat ; invenit ellipsin esse curvam motus apparentis. 



« Ex bis perspicuum esse potest, quid Bradleyana hypolhesis cum parallaxeon hypolhe- 

 « si commune babeat, quid eliam inter utramque intersit ; nimirura in utraque , Stella 

 « quaelibet annua periodo ellipsim , et quidem specie eamdem, percurrit, cujus ellip- 

 <f seos axis Iransversus juxta circulum ecliplicae parallelum extendilur , conjugatus cir- 

 « culo lalitudinis congruit , centrum vero immobili stellae ceutro respondet ; eslqu« 

 « axium proporlio eadem , quae radii ad sinum lalitudinis stellae ; unde oportet , si stel- 

 <( la in polo ectipticae collocetur, ellipsim in circulum facessere, si autem in ipso eclip- 

 « ticae piano , in rectam lineam. Praeterea quemadmodum in hypothesi parallaxeon , 

 « si stellae omnes aequalem a sole distantiam habere ponantur, omuium ellipseon axes 

 « transversi aequales sunt , sin autem inaequalem , axium magnitudines sunt in reciproca 

 « ratione distantiarum a sole, ita in nova bypolhesi, si omnium lumen eadem celeritate 

 « moveatur , aequales sunt axes primarii, sin aliarum alia , proportionem sequuntur ce- 

 « leritalum inversam. Propterea ex data a sole distantia aberralioiies , et vicisiim ex 

 <( aberrationibus distanlia , in illa bypothesi deducitur, in hac vero ex data celerilatum 

 « ratione aberrationes, contra ex aberrationibus celcritalum ratio , investigatur. '' 



« In eo autem hypotheses discrepant , quod parallaxeon leges apparenlem stellae lo- 

 « cum syzigiarum tempore in extremis axis conjugati statuant, ila quidem ut in con- 

 « junctione exlremum ejus a polo stellae cognomine aversum occupet, atque ex eo punc- 

 « to ortum versus revolulionem annuam incboet ; Bradleyana autem suppositio con- 

 « jimctionis tempore slellam in extremo occiduo axis transversi collocet , ex quo puncto 

 « per quadrantem ellipseos a polo remoliorem annuum iler ingrediatur. üiide oportet 

 « aberrationes ejusdem generis (in longitudinem videlicet vel lalitudinem) maximas in 

 « altera bypolhesi inveniri , quo tempore in altera nullae sunt , nullas vero, cum niaxi- 

 « mae. Eadem itaque ellipsis in cbarta descripta , atque eadem geometrica constructio 

 « ad inveniendum in peripheria ellipseos stellae locum , utiique hypolbesi accomraodatur: 

 « lantura in eo dissident , quod iidem stellae cum sole aspectus minime ad eadem peri- 

 « pheriae puncta referuntur. " 



« Caput IV. De consensu aberralionum ascensionalium cum Bradleyana hypothesi. " 

 « Mihi lam mirum Bradleyanae hypotheseos cum declinationum observationibus con- 



Z 3 « sen- 



