9 P. H. S U R I N G A R 



sin^ularis inclucal alius pnriis aul rtiam pliirium or;!;anorum vim vilac torpidiorem , lunc 

 Aiitiieoiiisraus obtinero vocalur. Rantlein rom videinus , si auclior oigani ciijusJam se- 

 cretio, in iis parlibus , (]uibuscutn arctiorem habet relalionem vitalem, secernendi nego- 

 tium non äuget et incilat, sed contra eam fanclionem imminuit, aut maximam parlem 

 supprimit. 



Eo aulem , quem verbo indicavimus, sensu accipiendas esse Symp^lhiae et Antagonis- 

 mi Toces, faoile apparct , si Mediconim testimonia de utraque corporis facullale legamus 

 et cumparemus. Sympalhiao nomine j;im antiquissimi Medici usi sunt. In libris Hippo- 

 craticis spuriis vox ea saepius occurrit. IIuc v. c. perliuent verba ex libro de ali- 

 mentis: s.vfpia ßlx, ^vi^nvoia (/.ia, ^uf^Trxölx ttxvtx. Hoc aulcm Sympathiae nomine 

 librorum corum scriptores significasse parles corporis fralenio vinculo juuctas, apparet 

 ex locis aliis, ex quibus duos memorasse sufRci.il, a Sprengelio ( i) mihi indicatos. 

 Alter est ex libro de fracluris: UaX^xx>} vsöeX^iirai tx srspx toii; hrkpcKyiV' Alter e 

 libro de articulis: UoKKix le kx.) aXXiii. Kxra ri /räiiin, joixurxg liSsZ-ipi^lxg sx^'- Simili 

 ratione de Sympathia loculus est Aretaous Cappadox. De spasmis et doloribus, 

 tetanum incipienlem declaraiUibus , mciitione facta (2), haec verba addit : cum univer- 

 so corpore morbus communicatur, oranes quippe partes iis, quae primo alfectae sunt, 

 consentii-e incipiunt : lui/o;?« rs rh xxx:v lU to , ttxv. xtxi/tx yxp ^ufiT«6ex r^ai «.px^^i 

 ylyveTXi. Eodem dicendi genere usus est Aretaeus, ubi epilepsiam , melanchoham aut 

 alia moiborum genera , more suo , dciineavit. Galenus quoque cum alibi , tum in Com- 

 meutariis ad Hippocratem , saepius mentionem fecit de Sympathia , sie v. c. in Commcnt. 

 ad Part. 9. Libr. III. de Articulis , haec habet : oux kxtx, tnj'^Ttxhtxv yiyjiTxi vo7iiiiX- 

 Tx, TOÜTCiv O'j^i'v eV« hüTtsibv TÜv f'l xpyji wxSäv: id est, quicumque morbi per consen- 

 sum fiunt, morbos primos nuUo modo tollunt. — Vox Antagonismus (ab avTi et xyavl- 

 ?£fffl«<) olim ad solos musculos relata fuisse videlur. Hinc muscitlus qui educif , agonis- 

 ta , qui reducil , antagonista Lindenio (?i) vocatur. Postea autem vox Antagonismus, 

 iiuä indicalur opposita quaedam aut adversaria partium actio , non ad solos musculos , 

 sed ad rehquas quoque corporis humani parles Irausferri coepit. Sensu eo latiori vox 

 primum in usum vocala esse videtur a Metzgero (4) et Hufelandio (5). 



( I ) Pragmatische Geschichte der Arzndhuiide , i Bil. 3te Ausg. pag. 389. 



( ü ) De caitsis et signis acutorum morborum Libr. I. Cap. VI. 



(3) Vid. i. Antonides van der Linden, Meletemata Medicinae Hippocraticae , L. B. 1660. 



4°. pag. Uli' 



(i) Vid. J. D. Metzger, de Antagonismo Nuturae solenini ; in Adversariis Medicis, Tom. I. 



Fraucofurü 1775, pag. 129 sqq. 

 (5) C. W. Hufeland, Ideen über Pathogenie , Jena 1795, Conff, ea quae notavit celeberriraus 



Hu- 



