COMMENTATIÖ ad QUAESTIONEM MEDICAM. ll' 



tare nitantui', interna cfuadam vi impediünlirr, quonliiris pristinam sibiq^e privam fi- 

 guram miilent. Haec definitio aliquam> convenientiam habet cum definilione a Stah- 

 lio (i) proposilä , et iisdem fere premitur dubiis. Noh enim probari polest,, corpus 

 niti vel in contittuani förmae mulationem, vel in aliqriam corruplionis sp?cioni. Quod 

 ad hanc allinet , ea , (Juae in homine mortuo fieri videmus , minime transferri possunt 

 ad hominem viventem et sanum; ad formae mnlalionem vero quod allinet, eam dubia 

 multa et salis gravia premunt. Si enim, rede inonente Cl. Trevirano, formae no- 

 taine, partium magniludinem , silum et nexum iiitelligamus , insectorum melamorphoses 

 conlra hanc definilionem pugnant. 



Secundum Cl. Bichati definilionem (2) vita complexus est sive systema füncilioniitn 

 «ingularum , q\iae morli resisUint. In hac definilione , vilae opponi videmus mortem , 

 per sc obscuram neque adeo cogiitam, ut esplicare possil rei , de qua quaeritur, vim 

 et rationem. Praelerea morti , qiiippe quae nihil aliud sil quam absentia vilae, nulla 

 tribui posse videtur neque ageudi , neque resislendi viä, neque certamen , de quo vita 

 reporlel virtoriam. 



Dubia alia definilionem premunt a Cl. Riclierando propositam , vitam definien- 

 te , sericm aliquam phaenomenorum , quae sibimet invicem suecedunt in corporibus or- 

 ganicis, per stalulum aliquod temporis spatinm (5). Qualis definitio non in rem solam 

 cadit , quae definienda erat. In corporis quippe funclionibus singulis et per se specia- 

 lis , tum quoqüe in mulalionibus afiis, quae inlerdum in planlis aut animalibus locum 

 habent, ul v. c. in putrefaclione , eandem videmus phaenomenorum caleuam , per tem- 

 pus aliquod slatulum in corporibus organicis prodeunlium. 



„ In.hac. vilse.defiiiieiidae difficultate Optimum esse videtur, ut . ad ea polissimum at- 

 tendamus phaenomena, quae e corporum viveutium cum iis quae vilÄ carent , com- 

 mercio proficiscuntur. Quapropter Cl. Treviranus (4) haue proposuisse videtur de- 

 finilionem: « Vita conditio est, quam accidcnlales rerum exlernarum .ncliones oriri at- 

 « que durare faciunt , quae tarnen conditio , quamvis res illae exteruae per accidens 

 « agant , regulärem exhibet phaenomenorum successionem." In vita autem bis verbis 

 definienda Cl. Treviranus proxime secutus esse videtur Joannem Brunonem, qui 



i in 



( I ) n Vita nihil aliud est formaliter, quam conservatio corporis in raixtione q.ni4ein Porruptili, sed 

 »ine omni corruptlonis actuali eventii." Vid. E G. Stahl Theoria Medica vera. Halae 1737. pag. a54. 

 (a) « La vie est l'enserable des ronctioDS , qui resistent ä la mort." 



(3) n Une collection de ph^nom^ues, .qui se succödeut pendant un teipj)S. lii^iti, dans les cofp» 

 organisÄs." 



(4) G. R. TreviraniijS , Biologie oder Philosophie der lebenden Natur caet,, Gatting. 181)». 

 IfBd. pag. a3. 



B 2 



