40 P. H. S U R I N G \ R 



§ 7- 



De conscnsu ei dispari sentiendi ratione quae inter singula sensuum organa 



inferccdil. 



Quamvis conslet , cnique sensui suas esse res , quibus aflicianlur el quibus percipien- 

 dis inserviant , tarnen plura sunt in statu sano et raorboso phaenomena , quae consensum 

 et disparem sentiendi ralionem inier singula sensuum organa luculenter demonstrant. In- 

 ier exempla quibus illustrare possumus Sympathiam quae binos sensus intercedit , afferre 

 liceat muluam relalioncm quae inier odoralum et guslum notalur : cibos eniin male 

 olentes repudiare soiemus, sine eo ul consulamus guslum; praelerea multa animalia sunt, 

 quae cibos noecnles virosos solo odoratu dignoscunl , et in eum finem giislu non indi- 

 gere videntur. In homine autem hujus rei exempla occurrunt frequenlissima. Si quis 

 in lenebris verselur aut oculos obteclos babeat , neque dislincle olfacere , neque res 

 gustu explorare polest. Docent lioc qui Tabaci fumum tiahere amanl , aut varia vini 

 genera accuralius distinguere cupiunt : ulrosque cnim , sine oeulorum adjumento , carere 

 conslat facultate aceurate per sensus hos e.xplorandi ( i ). In statu quoque morboso sae- 

 pius videmus varia sensuum organa , vel eodem tempore , \el simillimä ratione afllci. In 

 morbis inflammaloriis v. c. frequenter et in visu , et in odoralu , et in audilu , praeter 

 modum aucla et molesta sensibtas animadvertitur , ila ut maxima adsit sensuum singulo« 

 rum acuties. Vel etiam morborum effcclu , plures sensus simul bebescunt ; in coryza 

 V. c. omnissaepe abest et olfaciendi el gustu explorandi facultas. 



ülrum inier varios sensus exlernos vera antagonismi species locum habere possil , ila ul 

 facultas auclior sensus alterius imminuat el hebescere faciat alterum, secundum plerorum- 

 (lue Medicorum senlentiam, dubia res est. Pleraque enim phaenomena ad hunc locum 

 referri solita , aiiam explicalionem admittunl. Si enim sensu aliquo abolito vel debilita- 

 to reliquos sensus acutiores el perfectiores reddi videamns, hoc pbaenomenon maximam 

 iiartcm ex usu frequentiori el ex majori animi atlentione, qua exercentur , explicandum 

 videtur (2). Unam tarnen observationem inveni , nolalu dignissimam, quae luculenter 

 probat, verum anlagonismum inter sensus quoque, in statu morboso, locum habere 

 lyosse. « Viro nobilissimo et ampiissimo doctori Hr)werdae , soxagcnario ex defluxu 

 « catarrhi in nervös audilorios subilanea fuit oborla surditas eaque tarn gravis, ut nul- 



« lum 



(1) Vid. K. A. Budolplii, Grimdriss der Physiologie, II. Bd. Iste Abth. Berlin i8j3. pag. 73. 



(2) Couf. Eudolphi, l. 1. pag. 73. 



