66 P. H. S ü R I N G Ä R 



smo inier cutim et renes, qualis praesertim vario anni tempore ceruitiir , monuimu», 

 nullum est dubiura, quin antagonistica quoque symptomala locum habeanl in horaiiiij 

 sano et rite valente. 



§ 2- 



Pfiaenomena sympatlnca et antagonistica, quae corpori propria sunt, in ■ 

 eoclem nolantur partium genere, 



Si ea, quae Sympathiae et Antagonismo partium corporis humani tribiiunlur , phae- 

 nomena non nisi in organis locum liaberent penilus a se invicem diversis , facilis foret inter 

 ulramque corporis facultatem dislinctio, et numquam dubiura esse possei , utrura phae- 

 nomenon aliquod , in statu, sano vel morboso nolatum, pro sympathico, au vero pro 

 anlagonistico habendum sit, sed contra phaenomena singula, facile et nuilo relicto du- 

 bio, ad suum quaeque locum referre possemus, Contrarium aulem sedula corporis sani 

 et aegrotanlis observatio docet. In corpore sano quippc ca obtinet inter Organa plera- 

 que ratio , ut vel ad funclionem eandem peragendam conspirenl , vel diverso aliquo mu- 

 nere fungantiir. Si quippe consi Jeremus Organa , quae vel ad digcslionem , vel ad re- 

 spiralionem , vel ad sanguinis circuilum , vel ad varium secrctionum genus a Natura 

 sunt destiuata , aut sl ab altera parte altendamus ad relationem , quae inter nutritio- 

 nem et excreliones corporis, inier vitam organicam et animalem, inter Organa centralia 

 et peripherica obtinet, lunc dubitari non polest, quin inter partes alias principem lo- 

 cum merealur consensus , inier alias autem pr^evaleat dispar quaedam sentiendi et agen- 

 di ratio. Altamen nullas partes, organici structuri pracditas, corpus uoslrum habere 

 videtur , quae non ulroque mutuae relalionis genere instructae siat, Sive enim altenda- 

 mus ad partes similares, slruclurä simplicissimd praeditas, sive ad Organa magis compo- 

 sita el gravissimis vitae muniis destinata , in singulis cum sympalhica , tum antagonisti- 

 ca phaenomena animadverluntur, ita ut ulriusque generis relationes in eodem uotentur 

 partium genere. Antagonismus igitur non solum in iisdem obtinet partibus , in quibus 

 Sympatbia nolatur, sed ne quidem adesse posse videtur, nisi partes arctiori aliquo vin- 

 culo junctae sunt. Oigana quippe, quae nullum consensura habent manifestum , nulla 

 etiam phaenomena antagonistica exhibent, et contra posterioris generis phaenomena eo 

 luculentius apparent , quo frequentiora et magis manifesta sint phaenomena sympalhica. 

 Si autem quaeralur , quomodo fieri possit, Ut in eodem partium genere phaenomena 

 aotari possinl adeo diversa, respondendum Tidetur, hoc inprimis pendere a varii par- 

 tium coaditioae. Quamvia enim utriusque generis phaenomena nolenlur cum in statu 



