COJIMENTATIO ad QUAESTIONEjI T IIEOLOGIC AM. 7 



omnia sibi invicem succedunt, conslricta. Hinc demtiue interprelibus haec scripta lex 

 est , ut ea , quae dictis adduntur , si commode fieri possit , ad proximc antecedenlia re- 

 ferre curent ( i ). 



Petrus, quinlo, F. T. frequentissime utitur , et ita quidem , ut hoc nomine 

 cum Matthaeo, Paulo, praeserlim in Episl. ad Romanos, et auctore Epist. ad ilebr. 

 haud parum conveniat. Cujus rei , quae in orationibus ejus et priori hac Epistola ma- 

 gis, quam in posteriori cernitur, causa in eo quaerenda esse videtur, quod ipsi maxime 

 cum Judaeis et Judaeo-Christianis agendum , gentibus vero rarius Euangelium annun- 

 tiandum fuerit. Est autem hie V. T. usus apud Petrum triplex. Partim codieis He- 

 braei effatis laudandis citandi formulam praemitlit ; partim ea orationi suae ita inseiit , 

 at si sua verba recilet ; partim denique historiae antiquae momenta suam in rem con- 

 verlit , ut vel virlutem commendet , vel absterreat a vitiis. — Ad primum usum quod altinet, 

 duo lantum ejus in hac Epistola exempla adsunt, nempe Cap. I: 16, coli, Lev X[: 44, 

 et Cap. II: 6. coU. Jes. XXVIII: 16; alterius, ad quem referendus est Cap. EI: 22. coli. 

 Ps. CX: 1, plurima collegit J. D. Schulze (a); ad tertium denique, quo spectat 

 etiam in percopa nostra mentio diluvii et Noae conservationis (sect. 20), ea loca per- 

 tinent, quae laudavit idem (3). Cujus dicta repetere supervacaneum foret (4). 



Petrus, denique, Christi mentionem saepi&sime injicit , ideoque a Grotio 

 faaad male vocatur £j);A«%p;i7Tff?. Ubivis enim animum proJit, tenerrimo Christi amore 

 imbutum. Simul atque magistrum sibi carissimum commemoravit , faciam mentionem 

 repetere amat. Vitae ejus fata, mortemque longe crudelissimam crebro enarrat (sect. 18). 

 Eum vere in vitam rediisse continuo adserit (sect. 18 , 21 ). In salute , ab eo parta , (sect. 

 18, 21) statuque ejus glorioso (sect. 22) describeudis exsultat. Amorem et reverenliam 

 erga Servatorem optimum lectoribus vehementer commendal. Quin ipsa Jesu dicta et 

 effata haud rare respicit ( 6 ). Hie igitur , quemadmodum in P e t r i peclore principem. 



(i)Conf. RuJtenscliild, Spec. laud. pag 127, is?i J.D.Michaelis, Inleiding in de God- 

 Ujke Schriften des N.V., \6i.U. ParUa. ))a^. jD^ SCI. Schulze, 1. 1. pag. 22 — 24. add. D. J. P tt, 

 EpistoL Cathol. illustrat.. Vol. U. pag. i66. 



( a ) Lib. laud. pag. i — 3. et in appendice sive Nachtrag üher die Quellen der Briefe von Petrus , 

 Jacobus und Judas, pag. a— 9, quam praemisit operi, cui titulus : der Schriftstellerische Charakter 

 und Werth des Johannes. 



(3)1. 1, pag. 3. 



(4) Caeterum conferanliir Ruitenschild, 1, 1. p. 135—141. Michaelis 1. 1. IT. a; pa^-- 738 sq. 

 A. H. Nieraeijer, Bijbelsche Karahterkunde , ed. vorn, prior. Tom. V. Pari. 2. pag. 5;3 — 574, ed. 

 poster. Tom. I. pag. SaS — 5a5. O. van T rieht in Bissen, inserta operibus ^oc. llag. A°. iS^g. 

 cui titulus: de Christelijke geloofs- en zadeleer naar Petrus, pag. 4' "l'i' '^""' CS- 2' — ^^- •^''l' 

 Pott, 1. c. ir. pag. 16.5 sq. 



(5) Loca attulit Schulze 1. 1. pag. 5 — 10. 



