14 JOÄNNISJACOBIPRINS 



«s^f|fS/%fTi5 , aucloritale eximiä firmalam , probare. Ulis accensendi sunt Castalioil 

 llammondus, Grotius, Millius (i), Bos (2), BengeJius , Wets t enius, 

 Matthae'i, Griesb achi us , Lachmannus (5). Aucloritates vero, quae «t«? 

 JSjVfTO habent , mullo pauciores et leviores sunt. Si deinde raliones intemas spectas, 

 idem huic leclioni obest , quod repudialae jam «V«? i^e^sx^TO- Denique facile ostendi 

 potest , quomodo arrix^ i^ixiTo ex ä7rfffSi;K£T0 ortum sit. Scilicet antiquissimo tempore 

 in N. T. aeque atque in profanorum auclorum Codi, omnia verba ita conjungi solebant, 

 ut , nuUo inter singulas voces spatio relicto, quaeque linea unum tautum continere 

 verbum videretur. Verum saeculo jam V. oTizoßi'rp'i» invalescere coepit (4). Ex 

 quo cum praepositiones in Codicibus, saec. XI. velustioribus , rarius in recentioribus , a 

 •verbis compositis non modo separarenlur , sed notarentür eliam accentibus, facile libra- 

 rius, qui in Cod. antiquo inveniret ixTrl^ ilixero , vel primo i in « depresso (5), vel 

 etiam ignoraus, quid sibi vellel illud xzi^ , texlum egregie, ut sibi videbalur, emen- 

 dnns, exaravit «Val i'SixsTo. Quod probabilius eliam dicitur, cum ^sr«? modo scct. 18. 

 se scribere meminisset , et sensum herum verborum octtx^ slsxi'ro egregie respoudere pu- 

 taret iis , quae sect. 18. praccesserant , k/T«? izoLÖs (6). 



Tro oKiyai in Codd. A. et 5 aliis , minusculis lilcris exaralis, in Ed. Colin a ei 

 el anud Originem, Cyprianum, Aiigustinum, Vigilium Tapseusem et 

 Fulgentium legilur chtyci. Hanc mutationcm texlus leclioni aequalem habet Ben- 

 gelius, quin recepit Lachmannus. Sic igilur cogitando supplendum £;öpa7ro) et 

 verba TO-jTis-rtv oy.ra •■puz^'' uncis includenda. Verum, si Codices respicias, omnes, imo 

 Alexandrino excepto , nimis exigui momenti sunt, quam ut. illam leclionem, vulgala 

 licet paulo difficiliorem , huic praeferamus. 



TOvridTiv cxTu. Ev. Wassenbergh(7) haec verba glossam esse credit, quia si 



nu- 



(i) Arl h. 1. et in Prolegom. g&S. 



(a) In Exercitt. P/ühlog. p. 357. 



(3) Haec seiies mult's adliuc , e. g. Michaeli, annoL al h. 1. Valckenarlo in Sehclis e scho' 

 Vs ejus ad liOros quoidam N. T. II. p. ög. Heringa I. I. p. 338. Pottio ad h. I. Moro 1. I 

 iliis , Tacile aiigetur. 



(i)^ Huus rei , in Anagnostarum praesertira gratiam excogitatae , aiictor habetur Euthalius , Dia- 

 conus -AUxandrinus t qui Ao. 45a Epistolas Paulinas »ar« crr/%a(j disponere absolvit. Conf. Hug. l. 1. 

 I. p. 247. sqq. 



(5) Quod veiisimAUmuin esse, vel inde patet, quod Cod. g Matthaeüura primo iutuitu duUum 

 quodammodo leliquit, utrum in es legatur äxa^ iSixno an ize^ejsxsti). 



( 6 ) Conf. M atlhaeiura ad h, 1., accurate admodum rem euplicaiitem; Vid. etiam Bengcl. , 

 fett, alles. 



(;) Diiserl, de glossis N, T- p. Si, praen^issa Selectii e SchoUs VaickenarU. 



