SJ6 JOA.NNISJACOBIPRINS 



lurum fuisse pronoiöen (iov , sicul anlea (sect. 51, 53 — 56) de sua carne et suo san- 

 giiine dixerat ( i ). 



Sei^uilur locus Pauli Rom. I: 3, 4, ubi interprelcs bcnc rnulti o-dpxx accipiunl do 

 himana Christi, Trviv/i» aytaTvvijg de divina ejus natura- Verum panim rede, iil 

 \idelur. Manifestum enim est e conlexlu, vocabulo (rxpxli; Ine, sicut etiam Rom. IX: 

 3,5, indicari natahs Christi e regio genere Davidico. Deinde, etiamsi hoc mitteve- 

 mus , mera foret taulologia in verbis m^ ©foü et ttkü/h,» «y/acrüi'ijj. Deuique hie lon'is 

 cum nostro , ncque si verba spectes, neque si rem, de qua scrmo est, consideres, pa- 

 rallelus haberi potest. Menliü quidem injicitur Christi dvx^räasu^ ix vsapSiv, sed simul 

 Ejus origo memoratur ex slirpe Davidica, de qua apud Petrum ne veibum quidem; ut 

 taceamus inlerprelum dissensum huic loco omnem fere probandi vim adimere ( 2 ). 



Restat igilur locus Paulinus ITira. lü: IG. Mittimus quaeslionem, utrum vulgaliim 

 Osoi retinendum , an mutandum sit in oi , quoniam , utrum praeferas , Christus subjeclum 

 est orationis. Magna vero hie quoque interpretationis est varietas , quae eo valet , ut 

 locus argumentum afferre non possit. Neque praeterea locus ille cum nostro valde cou- 

 venit. Etenim nulla ibi reperitur antithesis, atque verborum i(pxi/ep!!>ö>t et iS;x«;«ä>j cum 

 participiis öxviXTah)^ et !^a07roiiiös)i; nulla fere est similitudo, Denique contexlus, prae- 

 scrtim si lectio ^fs? genuina censetur ( 3 ) , eflicit , ut de claabus Christi naturis minus 

 commode cogiletur (4). 



Ex disputatis sequitur, loca, quae afferunlur, vel uulla , vel non satls gravia argumenta 

 suppeditare, quibus nostro loco eum sensum , quem inferre ei tentant, tribuendum esse, 

 comprobetur. In iis enim, ut vidimus, partim Christi natura humana et divina non pos- 

 sunt , partim non necessario debent intelligi, partim denique eorum ac nostri longe est 

 diversa ratio. Verum ponamus , Petrum nostro loco dej duabus Christi naturis loculum 

 fuisse; quam parum apte sie ratiocinationem instituisset ! Christi exemplum adducit , ut 

 Chrislianos eo consoletur. Sed quaenam , quaeso, ad eos inde redundet consolatio, quod 

 sciant, Christum suae ipsius naturae divinae vi vitae restitutum esse? Praeterea anlilhe- 

 seos legem violant, (t»pk) rem palieutem habenies, %vtüii.x7i vero causam eflicientem (5). 



Ar. 



(i ) Conf. V. d. Boon Mesch L 1. p. 45 — 47. 



(a) Conf. praeter Koppium ad l. et C, F. Amraon. !n Excurs. I. Koppiaflae Epist ad 

 Bom interpretationi adjecto , v. d. Boon Mesch. p. 48 sq. Doederlein in Repert. laud, p. i8, ig 

 et P. Brouwer Pz. over Fiom. I — XI. p. 73 — 76. 



(3) Conf. quae ad hanc lectionera defendendara atlulit Bretsctineider , Handbuch der Dogma- 

 tik , ed. 3ae. T. I. p. 517 sqq. 



(4) Consulantur v. d. Boon Mesch. 1 1. p. 49 sq. Doederlein. 1. 1. p. 16— t8. 



(5) Conf, Doederlein, ibid. p. 8—10. 



