SO' JOANNIS JACOBI PRINS 



etim suscilans, polenlissimum ei faiilorem se prnnslilit. Eaclem qnoque Chnslinnis spes 

 arridere debebat. Etiamsi cnirn forte calamitatibus occumbcret imbecilliim eorum cor- 

 pus, tarnen iis, licet mortuis, non dcfuturus erat Dei favor potentissimi, qui pariler, at- 

 qtie in Cbristum redivivura factum, in eos quoque vim suam eximiam exsereret. Amice 

 denique haec interpretatio cum doctrinae Chrislianae Analogia conspirat, de qua Christi 

 resuscitationem Deo auctori vulgo Iribui , supra observavimus ( i ). 



Sect. 19. 



'Ev cü. Supra ad oralionis Peliinae proprietates eam quoque retulimus, de qua 

 non rare a proposito digredi , sentenliasque novas , cum praccedeiitibus purum cohae- 

 renles, ex improviso proferre solet. Ibidem diximus, auetorem ex vocibua adhibitis ad 

 nova transeundi occasionem nonnumquam ita captare, ut periodos jar pronomen re/a- 

 tivum inier sc neclat. Utriusque observationis hie locus insigne nobis cxemplum sibtit. 

 Etenim ab hoc inde eolo usque ad finem capitis manifeslo habetur degressio, cum prae- 

 cedenlibus lilo admodum tenui connexa , uno qwippe pronomine relativa 5'?; quo igitur, 

 praep. h sibi praefixam habente, quid sigiiificetur , jam videamus, 



Pauci tantum iiiterpretes a vulgari seuteutia h. 1. recedunt, atque pronomen relativum 

 non ad praecedens ttvivi/.xti, sed ad enuntiationem remotiorem respicere pulant. Ab 

 horum partibus varü stant Graecae Ecclesiae Patres, testantibus tum loco Gregorii 

 Nazianzeni, quem atlulit Clarius (2), quam Oecumenii annolatione ad h. I. 

 qui ev a a.hwXoyixä!; {causah'/er appellant ) sumcndum esse monet (3). E recentio- 

 ribus huic senlentiac , quam plurimi ne memorant quidem, Pottius (4) vero diserte 



re- 



( I ) Postquam conscrlpta praemioque ornata esset commentatio, raonuit me Rooijensius V. C. 

 praeceplor de me raerilisslmns, haue sibi prae celeris rehementer arridere senlentlam, de qua locus 

 in bunc niodum convertatur: Christus interfectu} est ab eo , qivod debile est ( i. e. ab homiaihus , re- 

 spectu Dei poleiilissimi debilibus, imbecillis vocaudis ) , vitae vero redditus ab eo , quod potens est (i. e. 

 a Deo, MX polenlissinia praedito). Quae sane inleipretallo , alibi, quantum scio, non reperiunda, 

 liaud parum habet, quo se conimendet , et ulteiiori examine, a quo tarnen nobis jam abslincniuai 

 est, diguissiina videtur. De vi Dativi ht 1. conf. Winer, not. autec. laudat. 



(3 ) Criticorum S. Tom. "VII. ad h. 1. 



(3) Ejus verba haec sunt: iv u xcä roii iv pu^axij' Toüra «m toD Jia latrca ahioXoyiiKii • iiTuv yzp , öti 

 ixif Tay äjUav tfßäv e.7ri6av£ , xtd ix roünu Souq l/MfctTiv , öti drip uarijpixi krinav iväpüniv riv äxjxrov uts- 

 (TTi), t-iyEi, hl ifti Kxl rüi in Tiij acTj xmex'I^^OK: exijpu^ev. Vid. Oixcu/jxvicu 'Trrofi-^fixra sk rlfj reay Aj«9i(xi(». 

 sive Commentarii in N. T. Paris. iG3i. T. II. p. 5i4. De Oecunienio ejusque Commentariis confe- 

 ratur J G, Ro s enm üUeri Hisloria interpretatio nis Librorum S, Lips. i8i5, T, IV. p, 263— J86. 



(4) A-d h. I. et Excurs. III. p. 324, 336. 



