S2 JOANNIS JACOBI PRINS 



conslat. — His omnibus perpensis, scquiliir, li. 1. neque proiiomen ad senlentiam antoce- 

 dentem referendum , neqiio prappo'iitioiiem iv causaliter sumcndatn, scd in vulgaii sen- 

 tentia siibsislendum, veibatjue e'i/ u , quae cum ri/iü/zar; scct. 18. jungas, redJenda esse: 

 « in qua virtute diviua , " et exponenda ex notione poteslatis , quae praepositioni h 

 in similibus dicendi formulis pvopria est : cujus virtutis c/ivinae vi Christus Koä tcT; x. t. A. 

 'HviUfiXTog igilur vocabulo Petrus ad ab'a , cum sccl. 18. aliipio saltem nexu cohaenn. 

 tia , transit. Proposuerat enim sect. 18 , quid Christus jam fccil i ut liominum xlixäv 

 saluli prodessct, Ghrislique perpessionibus memoratis mortis et in vitam reditiis menlio- 

 ncm adjunxerat. Hac ergo sect. ad tempora longe anliquiora adsceudit , atque cxponit, 

 quid antea — siquidcm , quod poslhac videbiinus, praedicalio h 1. mcmorata ad No- 

 achi tempora (sect. 20.) pertinet — in hominum dTteihüyrav salutcm efFicere sluduit ; 

 iis enim TrcpniOs)^ iicy/pu^iy k. t. A. 



Kai. Ilaec vocula , licet ab omnibus fere interprelibus neglecla , minime tarnen b. \. 

 oliosa est, niulto minus temere addila, sed potius efiam vertenda. Ejus enim, nisi fal- 

 lor, haec vis est, ul cohaerentiam iuter senlenliam, bac seclione comprebensara , et 

 praecedentem in voeibus sv a (ad quas potissimum perlinct) praecipue quaerendam esse 

 moneal. Ilaque psrspicuitati non taulum , sed cogitationum etiam , quae Apostoluiri 

 bnec scribentem subierint , nexui cxprimendo inservit egregie (i). 



T«? ev Cp'jKx-/.^ Trvsüi.t.xTi — ix7r£ill;i<7X7l ttots- Haec , ut pole in ecdem casu posita , 

 arcle conjungenda esse, ipsa rei ratio et casuum docet convenientia. Nam verba inler- 

 posita, Tfcpsvös)? iviipu^sv , consiructionem uil mutant. Partim enim nccessario eo , quo 

 coUocata sunt, modo disponenda erant , quoniam ad ttots tota sequcntis seclionis ora- 

 tio refertur; partim quoque eadem ratione Petrus nonnumquani verba sua ita ordinat, 

 ut vocabulis quibusdam interposilis ea disjuiigat, quae tarnen conjungere nemo dubi- 

 tat (2). Hoc igitur loco, additis xTriiSvj^xiTi vors y.. t. A. satis definit Apostolus , qui- 

 nam sint tä iv (pvXixx^ TTviui^arx. Verba ergo sie construenda esse opinor : iv w xxl 1:0- 

 psvh)? h.^pu^s TCilg iv cpuKxKvi T'jsvfixiriv , xr£iöil7«<!-l Ttora, ots x. t. >.• Loci vero difficul- 

 tas et orationis in commata distributio, quae h. 1. verba conjungenda disjungit, nonnul- 

 los movisse videtur interpretes, ut post iztjpu^sv punctum ponendum esse raonuerint (.i). 



TcTg iv Cpu^scK^ wiößixTi 'sropsuSi)? iy.-ifu^sv» Verba To7g iv Cpulay-yj ttviv/^xiti uon cum 



(i ) Ka! pro eliim usuipaii , et siipra p. 17, viitiraus , et rlocet Vigerus 1. 1. p. Sai. 



(a) Ila sect, 18. 'Xpicror; explicatur per Juxio; , verbis ßV.'iJ £,täÖ£ ot/j? äfixpriiv iuterposllls. Siinilis 

 ratio est Cap, II : 4 , 7 , tt a Ep. I:. 19. Act. II: Sg. III: 12. 



(3) üuiim excitasse sufficiat H. Venema, qui hanc sect. cum s«qucnti noa conneclejirlam esse_ 

 nionet in Conject.- Crit, de variis N, T. locis reperiuuJis in J. H. Verschulni' OpuscuUs , edl 

 J. A, Lotze , p. i)3g. 



