I 



COMMENTATIO a» QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 39 



candus esl locus Pelrinus, hujus Epist. IV: 6, ubi auctor, haud dubie ad ea, quae 

 h. I. scripserat, respiciens, haec profert : €U toüto xa) vixpoTg füayyf A/V^sj , i. e. iis, qui, 

 nunc mortui, tunc, cum eiixyysii^äi] , vivebant. Res igitur eo redit tandem , ut uostro 

 loco ad TO/V SV (pu^xK^ intelligendum sit nuno. 



UopivSi)? sxvipu^ev. Memoranda est singularis M. Weberi interpretatio , quam Pro- 

 grammate laudato , dedita opera exposuit. Hie enim participium 7ropeu$e)i; pro indica- 

 tivo sTopeuöif posilum , illudque maxima distinetionis nota a proxirao Terbo ix>ipu^eu 

 separandum esse staiuil. Argumentum, cur participium pro verbo firiito positum sit, re- 

 petit e loco 2 Petr. I: 17, ubi Petrus eodem jure Xxßav post sententiam absolutam 

 posuerit pro eXaßs. Verborum sensum conslituit hunc « yao animo , vel quo consilio , 

 « qua de causa etiam animis in nus/odia de^entibus (carceri inclusis) ad Deum abüt " • 

 ad quem observat : « Si quis dicitur alicui abiisse , illutn in hujus usum , in hujus salu- 

 « lern , vel etiam ad hujus voluntalem abiisse cogitamus. " Proinde Ttiüfix^i Dativus est 

 commodi , quem grammatici vocanl, Petrus igitur h. 1., de Weberi sentenlia , ni- 

 hil aliul indicat , quam « ahitum Christi ad Deum ({1? 0föy, quod ex sect. 18. rene- 

 « tendum ) , quamquam non omnibus hominibus vere salutarem , omnibus tarnen , sine 

 « ullo discrimine, damnandis etiam, salutarem esse posse." Deinde iK:ipv^! roT? xwsi6-i- 

 trairi itotc ita intelligit : « merito autem sunt in carcere isti animi , merito servantur pu- 

 .« niendi. Quemadmodum enim Christus nunc Euangelium praedicat per Apostolos in 

 t hac terra viyentibus; ita praedicavit olim bis animis, cum in hac terra corpore mortali 

 « induli -viverent, partim ipse ante necem , partim per Apostolos, partim per Propbe- 

 « tas." Denique facilius forte interpretes de maxima distinetionis nota post !rcpiuh)g po- 

 nenda cogilaluros, atque Participium illud pro Indicativo accepturos fuisse putat, si 

 Petrus nostro loco verba sie composuisset : « iv a x. t. i. C. tt. Tropsvöii? &7rsiö^TX7t 

 V vore ixvipv^tv, ort x. r. X.," vel post axvipii^e'J posuisset yxp , veluti Cap. IV: 6. — 

 Haec est loci difficillimi explicandi ratio, a Webero proposita , quam et novam esse 

 et ingeniöse excogilatam , confiteri baud recuso ; probandam tarnen non censeo. Locus 

 enim 2 Petr. 1: 17. rem parum conficit, ubi seil. },oißav in principio sententiae posilum 

 tet, omisso yiv ( i ). Porro nemo certe, nostram pericopam attente reputans, de verbo- 

 rum Ttopsuh)? ixiipuSiv disjunctione ne vel per somnium cogitat. Deinde etiamsi conceda» 

 lur, hanc interpretationem admitti posse, tamen nulla causa est, cur a consueta con- 

 jltructione, ex qua Optimum sensum effici posse, dicenda declarabunt, discedamus, eique 

 eontortam istam verborum componendorum rationem praeferamus. Durius denique Da- 

 tivus T«5 i. Cp. jevtüiAXdi, tauquam Dativus eommodi , cum participio ?rci/)fyÄ£)j jungilur. 



CO Yid. Pott: ad h. 1. 



