COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. tl 



addilur j/? cupxvh, ut taceam in eodem orationis confextu saepe eadem verba diversa 



usurpari significatione , sensu nonnunquam plane differente. 



'Entifv^iv jungendum cum toTi; i. 0. TTviv/^affi , quae verba ad iropsuh)<; parutn com- 



mode a nonnullis referunlur. Solet enim K'^pöco-av post se habere dativum personae (i); 



%cpeÖ6<7Öxi vero construilur cum praep. lU (2), Trpk (i) vel i^} (4), sed nunquam', 



eo, quo h. I, occurrit, sensu, simpliciler cum Dalivo. Nam locorum Act. IX: 31. 



XIV: 16. et Jud. II. alia ratio est, quippe in quibus verbum illud ex Hebraismo vive- 



re , vifani insfiluere , agere designat. 



Quod vero ad verbum xüpÜ7(Tiiy attinef; quamvis saepius de religione Christiana Ira- 



denda sive de pnblico Evangelii praeconio adhibealur (5); haec lamen significalio 



nostro loco neutiquam convcnit. Primaria verbi nofio est praeconem agere; hinc 

 anmintiare, cohortari, commendare , suadere frequenter denolat. Neque, s'i con- 

 textus consulitur, aliud quid h. I. indicari potesl, quam praedicatio, annunliaho. 

 Verlas igitur: « praedicavit, cohortatus est, ut ad Deum eos adduceret : ^.T^,,/^y 

 « ix^pu^sv, et, quae secutura erat, ^(pi^iv äf^xprir^v," Uli plenius legitur Luc. XXIV: 

 47. — Quaeritur autem , an Servator ipse praeconem egerit.? Ex totius- loci cohae- 

 rentia, nostraque sect. 18 explicatione , certe de nemine alio hJc cogilandum, quam 

 de Christo; non vero existimandum , ipsum Sospitatorem, humana pro tempore natura 

 indutum, Noächi aequalibus y.^p^^x, ,^n,.;oUv. Ita sane nonnuili judicarunt antea (6), 

 quorum tarnen maxime impiobabilis sentenlia nullo modo sese commendat. Animad' 

 TCrtamus polius, in S. Scriplura saepe, quod quis per alium fecit, et ßeri curavit , id 

 censeri ipsum fecisse. Sic Petrus de Jesu cruci adfixo ad Judaeos ita loquitur, ac si 

 eum ipsi occidissent (7). Ita eliam hie loci Christus AkUut praedicasse , quia^me- 

 dicari curavil. Locus simillimus reperitur in Epist. ad Ephes. II: 17, modo laudatus. 

 ,ubi Paulus de Christo i>.öü>v, ait, si„^y!?,l7^T0 ilpJivi,v ößTv Tclg fziL^pc^v kx) to7^ iyyhf\ 

 quae verba aliter explicari nequeunt, nisi de gentium Judaeorumque reconcilialione inter 

 «e mutuo et cum Deo, Christi morte parala et deinceps ulrisque nuntiata: quem vero 



nua- 



{ I ) Marc. XVI : i5. Luc. IV : ,8. Act. VII t : 5. X : 4a. 

 -(») Infra sect. sa. Matth. XXVIII: 16. Marc. XVI : is, i5. Luc. IX: 5i, 53 — 56. Joann. VU- 15. 

 VIII: I. Act. I: II. 



(3) Matth. X: 6. Luc. XI: 5. Jjann XIV: n, 28. Act. XXVIII : a6. 



(4) Matth. XXH: 9. Luc. XV: 4. Act. IX: 11. 



(5) Vid. de hac verbi significatione L. C. ValckeDaerin Schal T. II. p. 100. 



(6) Vid. Wolf et Klinkenberg ad h. 1. 



(9) Act. III: i5. IV: 10. Plura exempla congesserunt Glassius 1. 1. et), D»lh. T, I p 2S5 %<^ 

 «t Bjrnaeus, de morte J. C. T. IlL p. i3o. 



