COIIHET^TATIO ab QUAESTIONEM THEOLOGICÄM. dl 



-plurali per appositionem subjungitur; praesertim cum dici potuerit i^fiä; ävThuTOuc. Sed 

 velieraenter haec durilies emollitur, si cogilando addas parlicipiiim verbi subsl. ovtkc, 

 quod constanler fere apud Graecos ^omillitur, atque in simili phrasi omissum videtiir 

 1 Cor. X: 11, ralirx Sf irivra, tuttoi iovrx) a-ui/sßaivov sxshoig , ubi eadern sallem generia 

 est diveisitas, Praelerea alibi etiam Petrus Nomini Subst. numeri pluralis Nomen numeri 

 -angularis apponit e. g. II: 5, 9, 10, ubi Christianos vocat ohig irviufj.xTiich ^ yevoi; ex^et- 

 TO», eövoi xyiov, Afi-o; eU TrepiTOitjO-iv , quae quidem omnia collecliva sunt; sed tamen 

 }ipxr6V,u.x ciyiov et ßaa-iXeiov hpixTeufix , quo nomine iidem insigniunlur Christi sectatores, 

 j)roprie sacerdolium , i. e. provinciam , munus et officium sacerdotis, denotal; metonymioo 

 vero et coliective a Petro ad Christianos transfertur. Ibidem quoque , cum vox 'is;i~ 

 reufi» neque apud profanes, neque alibi in N. T. reperialur, certe magis pcrspicue 

 scripsisset If/i??« aj'ioi. Conferri quoque possunt loca Matlh. V: 13, 14, ubi Servalor 

 discipulos suos vocat ro xKat; rii? y^i; et t3 (päs toü Koa-ficu , nominibus singularibus ncü- 

 trius gcneris; Eph. H: 10. ubi Paulus: It/zsv irciiiux, KTiaösvTeg x. r. A., alia, qiiae 

 nostri qiiidem iion prorsus similia sunt, sed tamen dictionis h. 1. reperiiuidae insolcntiam 

 quodammodo minuunt. Denique haec forte causa est, cur sing, utalur Apostolus , quod 

 «ic magis cunctos Chrislianas conjunclim spectare voluerit , non vero singulos singn- 

 iatim. 



Omais igitur Chrislianorum familia — sie rationem concUidimus — ita cum famiüa 

 Moachi comparari, cique sirailis dici polest, ut , quemadmodum hi olim ex diluvio ser- 

 vati sunt, ila illos cliam nunc servel baplisma. Haec sibi voluisse videtur Petrui, 



Cfnidicat : Viiiü? aurhuTrov iüv seiest ßd^rrKTfix. 



Hüv. Quemadmodum adverbium jrsW sect.20. respieit ad vüv , quod in rcT^ h (puXxK^ 

 9V£'j[iX(Ti latere docuimus (i), ila etiam h. 1, ^üv manifesto refcrendum est ad ttots, 

 quod, seclionis 20 inilio erpresse addilura , non opus erat, ut in fine diserte repelere- 

 tur. — Vis aulem moncre atlinet , boc adverbium , quamvis ad sensum non vehementer 

 requiralur , perspicuilati tamen egregie inservire , atque confirmare , quod saepius jam 

 observavimus, N. T. terapora cum Noachi aetate eodem modo h. 1. componi , quo 

 gect. 18 et 19. 



Zü^it. Sunt, qui conjungant (rä^d eU 6eov , verbis ou — ifrspdTijfix parenlhesi inclu-» 

 «is (2). Richter illud explicat e diclione notissima , cujus supra mentionem injeci« 

 mus (^) , irii^eiv cU rövov tivx , ut scnsus sit : « nos, ex vitae hujus. miseriis seryatos per- 

 « ducit in plenam Dei communionem", h. e. in vitam beatam , post mortem in coelis vi- 



ven- 



(t) VidJ. noiata ad sect. 19. tä iv fvMx^ et scct. 90. TOrJ p. 38 sq. 5o. 



(») Richter 1. I. p. 3i3, 3is — 3a6. el Elsuerus, quem cilaut Wolf, et Polt ad h. l. 



(3) Yidd. nolala ad sect. 20. ei's i(> p. 53 sq. 



