g§ J A N N I S J A G B I P R I N S 



iitpolp svniboli et sigiüi paraUie per Clirislum salutis, Aposlolus fideles hoi-lClur ad pr.ie- 

 staudam, noii obsUmle liostiiim lum odio , tum furore , iidei consliinlinm , quam in 

 baptismo sanclissime spoponderant , et ad rcddendani coram jiidice bf)nae conscienliae 

 resiionsionem , sc esse in Cliiistiaiiorum nuiiicriim baptismo coöptatos. 



Hac variarum explicaliunum euumeratioiie, pluiibus facile augenda, cxhibita , eas re- 

 fulaie non opus est. Maximam enim parlem improbabilitalis iiotam satis luculcntam 

 sibi inustam circumferuiit. Requiriiur vero, ut nusliam bujus diciioiiis inlerprctalioncm , 

 loiige plurimis probalam inlerprelibus , (juamvis bic ilh'c a sc invicem discrnpanlibus , 

 cxbibeamus, alque argumentis idoneis coniprobemus. 

 Ante omnia igitur videndum erit , quid sit 



'ETrepÜTy,!^». Est hoc vocabultim ccrx^ heyiyivjov. Dcducilur ab tVf.awräa , interrorjo , 

 undc primaria ejus significalio est inierrogatio , qua exstat apud T h u c y d i d e m f/« liel/. 

 Peloponn. Lib. III. cap. 53, 54, 68. In interprelatione Alexandiina et Theodotio. 

 iiis semel, Dan. IV: 14 (17), respondet Cbaldaeorum K7rf"J^ sive Tl/'MJ, proprie 

 qiiaeslionem ,-Aemf\e causam, rem ipsam dcnotanti. Iliiic autem parum lücri ad iios. 

 trae diclionis iulerpretalionem redundare, non est, quod multis demouslremus ; adco res 

 in oculüs incunit. Adbibenda igitur videtur lex liermeneuliea , de qua vel in ambiguis , 

 vel in ür^a^ KsyoiJi.hsiii omninoque, in quibus usum loquendi idoneis testimoniis satis 

 cognoscere non datur , aut ille non sufiicit ad sensum inveniendum, illc ipse sensus ex 

 seile et scopo oralionis reperitur, et deiude in viam nos ducit, consensum inveniendi 

 cum' loquendi usu ( i ). Et jam ex cousib'o oralionis facile apparet, eTspariiiix , b. 1. 

 memoratum , talc quid esse, quäle nos appellamus p?-o»t?'«szoreej». Videndum ergo, an 

 baec significalio cum usu loquendi concibari qucat. 



''EiripuiTtti/.a proprio est intarrogatio, Hinc nihil impedil , quominus illud de cerla 

 jnlerrogalionis sjjecie, nempe de stipulatione accipiamus. Quam cum sequi soleat spon- 

 sio , liinc per metonymiam antecedenlis pro consequenti facilis ad ipsius sponsio- 

 7iis notionem transitus, quae interrogando ficri solet et respondendo. Interrogat quis : 

 sjjondesne ? promillisne ? respondet alter: spondeo, promitto, et simibter, Qui inter- 

 roi^at, sfipulari, qui respondet, spondere dicitur. Hinc quamcunque denolat pro- 

 vdssio7iem, idque eo magis, quoniam passivum irspaTäa^xi oranino promitteiuH no- 

 tionem continet , quin vox est in Jure propria et usitala ad indicandas stipulatio- 

 nes (2). — Ex bis igitur patet, buic vocabulo , quamvis usus rarioris, oniniuo illam 



In- 

 fi) Vid. S. F. N. Mori Acroas. Part, I. Secl, II. cap. 2. §. &. ed. Eichstadt. Tom. I. p. iSg sqq. 

 ( a ) CoDferaiitur , quae ad lianc vocis significalionem compiobandam attulerunt Grotlus, Wolf, 

 Clericus, Pott, alilqtie ab liis laudati, IIa in Glossario : i^cparä, slipulor ; itrspuräfixi, promitto , 

 ipondeo. Ita «liam apud Senecam, de Beriefe. 111; i5. i ille aoa est inteirogatione coatentus, 



« Bin 



