a4 GUIL. HENR. ce VRIESE ORATIO. 



ret ! At gravissimae , ac Irislissimae caussae impediunt , quominus ex hoc li>co 

 salutem candidurn illum virurn , quem et Tu magni facis et ego toto animo diligo. 

 Quidni tarnen absentis recordemur? Quidiii publice nunc significem , quod tauien 

 praesenti dicere maluissem, quanti hunc viruin faciam , quid ego illi debeam , a 

 quo id maxime didici , quid iaiprobus valeat labor , quid sludiorum ardor , cun- 

 slantia! Utinam diu servetur in patriae gloriam, et scientiae obyrnicae utilitaleiu ! 



Vos denique alloquor , quorum maxime caussa oratio suscepta est , Atlienaei Ci- 

 ves, Juvenes studiorum amore ardentesi Exposui qualis sit verus ac dib'g-eus oii- 

 fervator, eumque ex progressu tarn praeclarae disciplinae botanicae partis, vobis 

 |iroposui. Utinam illustria illa sequamini exeirpla ! utinam intuearaini atque imite- 

 mini ilios vires, qui posteritati monstrarunt , qua via natura sit indaganda. Ita et 

 vobis ipsi eritis felices-, et humano generi proderitis, et Batavae huic terrae famam 

 atque gloriam addeales, anliquam niajoruca veslrorum servabilis et yiadicabitis lau« 

 dem. Quarumcumque rerum dißicilia sunt initia, fruclus vero dulces. Nee facilis 

 quoque res est stiadium naturae , ardua enim suut quaecunque pulchra. At, hujus 

 pulcbri studio primum ubi imbuti erifis, quaecunque dilficultales vobis obviae sint, 

 Iias parvi facietis , ac naturae studii deliciis abripiemini ! O egregia divinae naturae 

 contemplatio ! O miranda sciendi indagandiqiie cupiditas ! Quales quantosque 

 praeclaros, languenfi homini addis Stimulus, ad sublimia quaecumque spectanda , 

 folenda, adoranda! Tu mentem bonorum excitas. Tu Sacra eam perfundis rerum 

 crealarum veneratione , dumque ex operibus divinis ad summum nos evehis eorum 

 Opi6cem , non possumus quin pulchritudine ac suavitate tua abrepti , Te admire- 

 mur, diligamus, ac per totam vitam colamus! 



D I X I| 



