ORATIO. 7 



Est autem haec quaestio de summo , quod dici solet , Reformationis prin- 

 cipio gravis, nee sine caussa nostris teinporibus plurimum agitata. Agitur 

 de suprema quadani ratione ac lege , quam ipsamet Reformatio sibi ponens 

 in Omnibus sequatur, e qua sua omnia praecepta et placita ducat, quaeque 

 sola Omnibus ejus rebus certam Lndolem et characterem veluti indelebilem 

 tribuat. 



Equidem non is ego sum, qui hujus rei indagatione multa multos invenisse 

 praeclara negem ; nisi modo uti vocis hie adhibitae , sensus admodura varius in 

 errorem alios duxit , sie aliis , quod purioris doctrinae quidem apte dici prin- 

 cipium Dosset , idem et ipsius Reformationis ejusque universae visum fuisset. 

 Quod vero in miico quodam Sacrorum instaurationi vindicando principio labo- 

 rarunt quamplurimi, in eo videntur mihi acumini suo philosophico aut Theo- 

 logico potius, quam Historiae veritati, satisfecisse. Ita factum certe, ut, quam 

 unam et supremam vellent Reformationem sibi legem scripsisse , ea non e 

 diligenti renim gestarum observatione j sed ex ipsorum potius esset rationibus 

 hausta. 



Quamobrem , factus alienis pericuhs cautus , non meo me judicio commit- 

 tere volui. Ipsam audiendam esistimavi Sacrorum Instaurationem , de se 

 dicentem , indolem indicantem suam , suaque , quibus omnis nititur , princi- 

 tjipia ita exprimentem et declarantem , ut dubitationi locum mihi videatur 

 reliquisse nuUum. Scilicet A. A. , vel me omnia fallamt , vel id nominibus 

 iUis fecisse censenda est , quae , antiqua maxime et pervulgata, a nobis etiam 

 usurpari solent , quoties de Instauratis Sacris verba facimus. Non ista nomina 

 Tolo , quae , varia multumque invicem sibi opposita , singulis dari solent sectis 

 Christianorum familiisque, ex ingenti hac commutatione enatis. Non Luthe- 

 ranorum , non Calvinistarum , aut quae alia, sive nunc sunt, siye olim 



fue- 



