ORATIO. II 



hominum commercio remoti vitara tandem expetentes sanctiorem. Non capi- 

 unt multitudinem monasteria. Aliis alii succedunt monachici ordines, vitae- 

 quae monachicae reformationes. Hos sodalitates spirituales excipiunt liberio- 

 res. Imo poenitentiam agere , vacare jejuniis , castigare , flagellare se ipsos , 

 haec et similia omnibus omnino sanctissima officia sunt , qui hoininum non 

 omnino pessimi erant. 



Sic agere dudum et ebullire videmus ardens illud intemae boininis reforma- 

 lionis desiderium. At quo se verteret, nescium, et coeca veluti esspectatione 

 oberrans , quaevis promiscue mali remedia adhibet. Sensim vero ad fines , 

 nisi probandos plane , meliores saltem certioresque dirigitur. Quo enim tem- 

 pore Concilii Patres Constantiensis talem publice clamant morum Ecclesiae 

 emendationem , quae ab ipsius Papae sumraorumque Praelatorum meliori vita 

 et gubematione ad ceteros , ad infiinos Christianos descenderet , quam ideo 

 B.eformatione7n in Capite et memhris apte dixerunt; eodem, inquam, pius iUe 

 Thomas a Kempis nostratibus, imo Christianis universis , ad imitationem Chri- 

 sti ducem se praebet , e singulorum quippe animi emendatione , recte sibi pro- 

 ponens, optimam orturam totius Ecclesiae instaurationem. 



Neutrum frustra profecto. Ex utriusque enim rei, sibi licet invicem oppo- 

 sitae, conjunctione generosior illa fluxit Theologiae mysticae ratio, quae XV 

 Seculo in Gersone atque in aliis cernitur, cujusque in Lutuercm, in ceteros 

 Reformatores vis maxima fuit. 



Huic autem Luthero, quaeritis , undenam primum et raaxime nata sit illa 

 Ecclesiae Romanae aversatio meliorisque rationis ingens cupido? Scilicet e 

 conscientiae voce et morsibus. Hi e sopore eum suscitayerunt. Hi de salute 

 sua eum reddiderunt soUicitum. Hi docuerunt tandem, non habere, non da- 

 re saltem Ecclesiam Matrem, quibus liberorum suorum malis vere succurre- 

 ret, quibusque peccanti homini ad animi pacem, ad bonitatem vitae, ad mor- 



B 2 tem 



