ORATIO. 15 



lila itenim memoro tempora , quibus Ecclesiae et vitae Christianae miser- 

 rima ratio complures perpetuo excitabat, qui tanto morbo medicinam expeterent. 

 Quos tarnen non continuo invenisse quod quaererent, optimam adeo atque 

 unicam malorum medelam paucissimis tantum , nee nisi post irritos conatus 

 multos, tandem repertam esse, id, doleamus licet, non est quod miremur. 

 Ecce vero , dum in ritibus superstitiosis indocti , in extemarum Ecclesiae 

 rerum emendatione doctiores , omnem diu Reformationis spem et exspectatio- 

 nera ponerent , nonnuUis saltem lux oritur. Sacer aperitur Codex. Euange- 

 lium innotescit. Quo ducti, non ainplius, coecorum instar, quaquaversum 

 inanus tendunt, suam simul et Ecclesiae salutem frustra plane expedire co- 

 nantes; sed vero, quid desiderarenl , et quo indigerent, iiitelligere certo et 

 sibi comparare coeperunt. 



At cave credas , paucissimis istis , quibus vel innotescerent , statim etiam 

 recte usurpata fuisse Volumina Sacra. Celebramus merito Waldenses, Vi- 

 CLEFCM, HüSSUM, alios , utpote qui obscuris istis temporibus magnae rei fe- 

 cezTint initium, omnium primi ad Sacri Codicis provocantes auctoritatem. 

 Sed , uti Waldehses quidem , imperfectissima muniti Euangeliorum cogni- 

 tione, vix majora spectasse videntur, quam, futilia saepe sectantes, Apo- 

 stolicae vitae imitationem ; ita Viclefüs , Hussusqüe , suo singuli consilio du- 

 cti , maxime vel Hierarchiae vel ceteris turpissimis Ecclesiae vitiis Sacrani , 

 paginam opposuerunt. Unus fere occurrit, noster ille Wesselüs Gansfor- 

 Tius , ipsa jam ad Literarum Sacrarum normam revocans doctrinae Eccle- 

 siasticae placita ; ad Euangelii autem caput et meditullium ita penetrans , 

 ut ingenue fateretur Lutherüs : videri facüe posse , se omnia sua e Wessblo 

 hausisse. 



Quam vero hi omnes coeperimt caussam Euangelii agere , hanc tandem sar- 

 lam tectamque reddiderunt Ecclesiae Reformatores. 



Eras- 



