18 N. C. K I S T 



minam et magistram , sed ministram potius aut anciUam Divinam paginära 

 habebant saltem quamplurimi. 



Quid miruin A. A. ! si jam fieri potuerit, quod factum stupemus dicam, an 

 dolemus maxime? Exstitit Hugo ille Grotiüs, omnium, qui uriquam Sacras 

 Literas interpretati fuerant , ita princeps , ut primus suo jure censendus sit 

 lianc caussam egisse. At — horresco referens — per seculum et quod ex- 

 currit, divinas, quas condidit, Annotationes non scripsisse quamplurimis Theo- 

 logis videbatur: suam scilicet Theologiam S. Literarum luce censentibus pe- 

 riclitari. 



An temporibus igitur istis cultum, aut servatura adeo, quo par erat modo, 

 Euangelicura Reformationis prineipium dicemus? — Respondeat frigida illa 

 Theologiae ratio , Scholastica et Aristotelica potius , quam aut Biblica , aut 

 Euangelica vere dicenda. Respondeat ipse princeps ille doctrinae Christianae 

 locus, quem praecipue, Euangelii utpote animam et meditulliam, e tenebris: 

 in lucem protractum Refoniiatores volebaut. Iterum scilicet dcfiuitiouum 

 distinctiouumque sie obrui mole coepit, ut siraplicem illam de via salutis 

 nostrae doctrinam Euangebcsim , in Theologorum systematibus , saepius frustra 

 quaesieris. De Sacri autem Codicis auctoritate suprema, nolite istis tempo- 

 ribus quaerere , quibus Polemices armamentarium magis qucun verae doctri- 

 nae fons et norma factus esse videbatur. 



Sed melior dies illuxit. Ad liberam S. Codicis reditur explicationem. Siir- 

 git Ernestixjs , quem optimum, post Hügohem Grotiüm, S. Literarum interpretera 

 ex hac ipsa Cathedra, justis laudibus, noster quondam Voorstius eelebravit. 

 Critica, Hemieneutica , Exegesis Sacra sibi dignum tandem inter disciplinas 

 Theologicas locum accipiunt. Neque alter ille 1 heologiae veluti oculus , 

 Historia, deest, cum Grammatica sclhcct rite conjuncta, meliorem monstrans 

 S. Codicis interpretandi viam. Quorum omnium haec maxime vis et effica- 



ci- 



