20 N. C. K I S T 



libera at modesta S. Literarum inquisitione et usu: si velimus saltem Euai»- 

 eelicum iUud Reformationis principium servarc nobis et sancte colere. Nam 

 S. Codiccm et Euangelium maxime non modo supremara legem et normam 

 habere , sed vero et inexhaustum fontcm , uiide salutis nostrae doctrinam 

 puriorem perpetuo atque certiorem pctamus; unde nutiiamur imprimis et 

 conoboremur ad beatam et coclestem vitam: hoc demum sigaificat Euan- 

 gelicum esse. 



Qua sit öpportunitate factum , ut , quae Reformatam et Euangelicam sese 

 diceret , Ecclesia , Protestantismi dein appellari nomine coeperit , oranibus 

 notissimum est. Serius id locum habuit, et, si quid aliud, casu factum 

 videri facile posset. At nolite existimare , sive recens nomcn rei arguere 

 novitatem , sive insitam rei vixn hac fortuita , ut videtur , denegari appella» 

 tionis origiue. Fluxit nimirum ex ipsa magnae hujus rernm convcrsionis 

 natura et proposito. Hujus adeo vitede principium ita exprimit , ut neque 

 Reforraata, neque Euangelica, non accedente Protestantismo , fuisset. 



Quid enim? quibus Christianae pietatis et sanctitatis exarserat Studium, 

 quibusque ipsum Euangehum jam esse dux vitae et lux veritatis coeperat : 

 iidem illi quomodo tandem potuissent non protestari ? i. e. sancta pleni in- 

 dignatione manifeste denuntiare , omnibusque viribus oppugnare quicquid 

 exoptatissimis hisce bonis obstare viderent. 



Et sane quo modo in historia crescere Christianis et invalescere Tidimus 

 Reformationis desiderium Euangehique amorem, eodem et Protestantismuni 

 iUura excitari paulatim et augeri cernimus. Pro humana adeo inibecillitate 



J 



am 



