RESPONSIO AD QÜAESTIONEM ASTRONOMICAM. 



CAPUT SECUNDÜM. 



VSÜS TUBI GCLMIITATOHII IH D E C L I H ATI O N E D E T E H M IN A 17 D A. 



1, XLlsi iterum magisque verear, ne magnam incurram malae partitionis accusatio- 

 nem , quippe in parte operis geodesica ad declinationes delatus , malo intuitu primo 

 singularis videri , quam male menlem melhodi cepisse. Nam elsi haud dubia ad astro. 

 nomicos usus declinationis invesligatio referalur, quae hucusque universe invaluit, ni- 

 hilominus cum haeo nostra tanquam corollarium aliquod adnexa sit proxime antecedenti 

 melhodo , quam ad geodesicos usus referre oportuit , noiui corollarium thesi praemittere , 

 sed debui postponere. 



Aequatio , quam dat transitus alellae per tubum culminatorium in verticali primario 

 circum axin horizontalem revolventem , haec est , uti supra ostendi , 



C03.i(lf' — /) Ig.ip = cos.|(f' + t) ig.S. 



Sicuti aulem inde supra determinata est (p , cognita S, ita jam cognita 0, determ'nabi- 

 tur S. Itaque ex altiludine poli absque omni angulorum mensura , et solis combinatis 

 aslri trausitibus per tubum verticalem invenietur declinatio formula 



cos. ' (if' — ^ 



aut 



, . COS. i(T' + t' - T - t) 



COS. [i(T + T + T + t) — «J 



Statim hinc apparet, declinationis vitium oriundum e vitio altitudinis poli esse 



sin. 2S 

 rfS = -. — S-. . dcp, 

 sin. 2cp ^ 



ergo summum aequale , plerumque minus in nosiris regionibus. 



Proprium primumque fuerat Roemeri proposilum erigenlis rotara in primo verlicali , 

 ut declinationes stellarum cognosceret e transitibus. Besselus quidem methodum lati- 

 tudinibus servire voluit , et jure magno suo , cum itineranti aut geodelae in promptu 

 sint declinationes stellarum unico loco exacte defiuitae , unde suarum stationura omnium 

 latitudiaes inveniaiit. Sed illud tarnen etiam ille animadverlit , in speculis fixis , quarum 



M nou 



