COMMENTATIO i» QÜAESTIONEM CHEMIGAM. 45 



2. Connubia salina. 



§. 13. 



Conjungit se praeterea cum plurimis basibus salifiabilibii? et sales constiluit. Respec- 

 tu autem reliquorum acidorum , acidi carbonici af&nitas cum illis basibus admodum 

 parva est, et propter debilem hanc suam acidam naturam , in connubiis suis cum pari 

 uumero atomorum nomiullorum alcalium , peculiarem horum reactionem tollere nequit. 

 Hac ratione enim se gerit cum Ammonia , Kali, Natro, Caice (i) et Magnesia (2). 

 Propterea sales carbonici antea in basicos et neutros distinxerunt. Hi carbonates , illi 

 subcarbonates appellabantur. 



Ad subcarbonates omues illi referebantur , qui alcalinae naturae sunt , nee non sa- 

 les metallici , qui propter suam insolubilitatem in aqua vix vel omnino non reagere po- 

 tueruut. Ad carbonates referebant reliquos, quibus major inest acidi carbonici quanti- 

 tas , quosque neutros esse statuebant, Ista vero neutralitas ( sit venia rerbo ) tantummp- 

 do a singularum basium atque acidorum energeia pendet , neque perlinet ad relalivum 

 atomorum numerum, qui tarnen in hodierno scientiae statu et in salibus distribuendis prae- 

 sertim, surami momenli habetur (3) ac haberi jure meretur. Berzelius illos prop- 

 terea , secundum relativam oxygenii quanlitatem , cum in acido , tum in basi praesen- 

 tem distribuit. Dislinguit subcarbonates , carbonates bibasicos , carbonates, sesqui-carbo- 

 nates et bi-carbonates (4). Tres priores cum sub-carbonatibus , reliqui cum carbonati- 

 bus pristinae divisionis conveuiunt. 



Horum omnium notae characteristicae sunt : quod quocunque fere acido affuso e£Fer- 

 vescunt , et gas emittunt decolor , quod cum ammonia nebulas albas vis proferl , ej 

 aquam caicis turbat (5). — In bi-carbonatibus efFervescentia illa oplime observalur , 

 omniumque decompositio per acida , calore maxime adjuvalur , ita ut ad 100° C. ipsis 

 acidis Margarico et Elaico decomponantur ( 6 ). Hie mihi non locum esse puto , ut fuäe 

 de hisce salibus loquar ; sed generalem tautummodo illorum conspeclum ezponam. 



(1) Cf. Dalton in Schweigg. Journ. XXXIV. ns. Philos. Magiz, Octob, 1821. 



(a) Gar. Pfaff ibid. XXXV. 4a8. 



( 3) Gmelin 1. c. I. ig^. 



(4) Cf. Berzel. I.e. edit. Wohl. V. 18«— 186, 



( 5 ) Cf. R OS e Handb. der Analyt. Scheik. I. 357. SSg. 



(6) Cf. Chevreul in Dict. des scienc. uatur, Vü, t\2. 



