1 L. S. P. M E Y B O M, 



omnino confirmari videlur illnd Dicaearchi teslimoniiim. Huc cnim spenlavit illa, quam 

 instiluit, sx.^ij.vii», qua palcret , num qiiis esset satis moderatus, tit de iis rebus iion 

 loqueretur, quas nondum bcne habcrel perspeclas (S'i). Endem perlincl, quod kxtx' 

 aTd.viv , traclabilitalem morumque concinnit;item prac omnibus i-cquireret in iis , qui 

 ipsius inslilulioni sese traderc cuperent (55), Dein cum jam accepti esscnl , omnis per 

 xnusicam institutio eo valebat, ut ad lemperauliam aniraos adduceret: per musicam enim 

 ferociam ejus molliebal , trislitiam pollebal , verbo , animum ab omnibus perlurbalioui- 

 bus , gravioribusque cupidjtatibus lil)erabat, eamque , quam dicebat i^xpruTiv , trui/ccp- 

 ßs'/xv , eTtaCpxv , per hanc effecit ac produxit ( 56 ). 



Salis igitur videmus constare, universe eo speclasse Pylhagoram , ut discipuli sui aiii- 

 mo estent temperati. Ut aulem intelligamus eliam , quo modo in variis rebus vitaequc 

 eonjunctionibus haec se manifeslef, primo ad ea allendamus vincula , quae amoris et 

 amieitiae teneritate complectuntur. 



Sapiens pio animo erit affeclus erga Deos , parentes, liberos; Deos submisse colet: 

 sunt enim hominibus amantissimi et benevoli. Neque hos solos, sed et heroes geuios- 

 que in fern OS ( 3/ ). 



'Aönviiroui; [ih vpär» öeoüi vöncf ai; lixKsivrait 



Tifix iTTStä' ijpaai; ayauoui , 



Tcuj TS KxroiX^ovUui 7£ße 'Sxi/ji.oyaf hvo(i» pi^av (38). 



In omni de Diis cogitandi ratione temperantia cum lenilate elucel. Bona enim Pythago- 

 rei a Diis repetebant omnia , mala vero ab iis proficisci negabant : morbos verbi causa , 

 et quaecuinque corpori noceant , hominum iramoderatione et culpa oriri , non a Diis 

 immitti { 09 ). Quo in Diis vcnerandis sapiens ducebatur animo , eodem crga parentes , 

 amicos affeclus esse debebat ; tanlam enim docuit Pylhagoras hisce deberi gratiam , 

 quantam mortuus deberet ei, qui ipsum ab Orco in lucem reduceret. Parentes maximis 

 nos affecisse beneficiis, adeoque justum esse, ut eos ante omnia diligamus nee um- 

 quam tristilid afficiamus; dein verosimile esse, Deos veuiam dare iis, qui non minori 

 honore parentes prosequerentur (4o). Ita Pylhagoras loquebatur de amore, de pielale 

 erga parentes; sanctissimum ei erat vinculum , quod cum parentibus liberos conjunge- 

 ret , idque eo usque , ut hos a se inyicem avellere supra omnia ei videretur summum 



ne« 



(34) Diog. ap. Jambl. g. ^i. (35) id. ap. eundeiu 1, I. 



(36) id. ap, eundera §. 114. (3?) Dicaeaichus ap. Jambl. §. 5a. 



(38) Carra. aur. TS. i — 3. 



(39) Diog. ap. Jambl. §. »37. Vetus scriptor ap. Jambl. §. 218. 

 (4a) Dicaeaichus ap. Jambl. §■ 3S. 



