30- L. S. P, M E Y B M, 



.«iira cognosceret. Formulani illam , ^iüh ceaurlv , non sine divinä quadam sapientiA 

 tcmplo Delphico esse inscriptam : lioc cnim cuitpie esse nccessariiim , ul se perfcrularc- 

 lur, ut teneret , quae essent ipsius vires, quanlumque profecisset ad vitam bene ac de- 

 core agendam, oiroto? ia-ri vfoqTnv ä'/Opairiv^v xpilixv , ty^axe Tijv xötoü Süvaßiv (i^). Qiii 

 seipsLim noscit , tenel qualissit, qualisnonsit, quidque possit rile peragere ; adeoque poterit 

 se pei-ficere in eo, in quo eliamnum perfeclione cget , ncc quidquam suscipiet, nisi qnod 

 [lossit peragere; quorum neutrum datutn est ei, qni se ipse latet. Quod cum ita sit, locus 

 iile de se cognoscendo primarius qiiidam est in tolä Socralis philosophiA , qui ubique 

 in Omnibus fere ejus sermonibüs recurrit, et ad quem singula identidem referuntur. 



Ex diclis patet: secundum Socratem sapientis esse, ut cognitione gaudeat accuratä et sui 

 ipsius et eorum , quae sunt bona , sancla , divina ; ut abstineat a doctis acutisque inquisi- 

 tionihus , quippe quae impediant, quominus vilae consilium ejusque rectae agendae ra» 

 tinnem bene perspiciat; ut mentem illustret artium disciplinarumque scientiä tanlA , 

 qiian'a requiratur ad vilae usum. Sin haec minus sufficiant, scial c sigois auguriisque 

 Deorum cfficere voluntatem. 



§. -4. 

 Qualis ralione anivii, 



Quiim mentis aclionem et cultum nimis arctis finibus circurascripserit Socrates, ani- 

 rr.iim proplerea non ncglexit, sed ita excoluit, ut nemo magis , cum et sensum moralera 

 explicuerit et acuerit et animi perlurbationes ratione rexerit. Age , de singulis hisce 

 videamus. 



Ipse Socrates cum in jus esset vocatus , coram judicibus disertis verbis declaravit , se 

 eo fendere, ut homines senlirent quid esset bonum , verum, sanclum , idquc amareiit; 

 omnes se monuisse, summum homini esse ofScium , excolere et emendare aaimum ; vir» 

 tnlem autem omnibus rebus esse anteponendam , omnisque boni fontem habendam. 

 Postquam enim expücuil, cur sapienlissimus hominum ab ApoUine dictus sit, addil , 

 omnes cives, qui virluti sluderent , mullosque peregrinos, prae celeris ad ipsum acces- 

 sisse , ipsiusque quaesivisse consueludinem ac familiaritatera (i5). Quid autem hoc fe- 

 cissent, nisi propterea , quod Socrates virtutis amorem in äs accenderet eosque ad hanc 

 virlutem duceret. Dein Melitiim hisce alloquitur (i6): ah ViiTTi ei 7ivx ohöa üir'sßcü 

 yByevtj/ihov vi i^ cujißcüf aiiC7tov >i ix crdCppovii^ üßpictiiv >j Jl (xjSixItm Trof.u^JtTravsv Sj 



iX. 



(i4 ) Mem. IV. c. 2, 25. ( i5 ) Xen. Apologia Socrali». J. 17. 



( 16 ) Apol, Socr. §. 19. 



